Gisteren hebben we in het restaurant gevraagd waar het ontbijt zou geserveerd worden. Men verzekerde ons dat dit in hetzelfde restaurant zou zijn. Dat lijkt plausibel aangezien allerlei bains marie verdekt opgesteld zijn. Wanneer we deze morgen in het restaurant aankomen is er buiten de 8 obers en obressen nog niemand. Daar schrikken we al niet meer van maar wat verontrustender is, is dat de bains marie nog altijd even verdekt opgesteld staan. Er wordt ons bij monde van Google Translate meegedeeld dat het “today a personal breakfast” is. Wat dit voor ons betekent is ons een raadsel. Er wordt ons wel gevraagd of we een omelet willen. We nemen het zekere voor het onzekere en zeggen ja. Eerst krijgen we een halve emmer havermout die ik bijna tot de bodem ledig … men weet maar nooit, maar Gertrude is wijzer en haakt halverwege af. Plots komt de personal breakfast ten berde. Een bord bomvol allerlei lekkernijen (salade, pannenkoeken, 4 soorten worst, kaas en de gevraagde omelet) plus een potje yoghurt wordt op onze tafel gezet. We doen ons best om flink te eten maar dat volstaat niet om dit alles het hoofd te bieden. Gelukkig is er de thee om alles naar een veiliger plaats door te spoelen en is er het gezondheidswandelingetje terug naar onze kamer om de vertering op gang te brengen.

Om 9 uur is Sanjar er om ons op te pikken maar voor we vertrekken moeten we beslissen of we naar Song Köl gaan of niet. We weten dat er geen sneeuw meer ligt, maar als het regent heeft het geen zin om tot ginder boven te rijden. Als het mooi weer is dan zou deze uitbreiding van onze route de moeite moeten zijn. Het probleem is echter bepalen hoe het weer ginder binnen drie dagen zal zijn. De ene website voorspelt zon, de andere regen en een derde een beetje van alles. Wat ze allen gemeenschappelijk hebben is dat, als regen voorspeld wordt, de volumes zeer laag zijn. We besluiten dus de extra tocht te maken en de 2 x 150 € extra te betalen.

Nu deze beslissing achter de rug is, kunnen we de tocht van vandaag aanvatten. Vandaag is een vrij lichte dag (behalve wat mijn maag betreft. Die is nog in een verbeten strijd met de havermout en de rest van het personal breakfast). Het zou ook een mooie dag moeten worden want er staat een stralende zon tegen een helblauwe lucht met wat witte wolken (die jammer genoeg aan de bergtoppen blijven haperen). Het is voorlopig vooraan in de 20 graden, wat perfect is. Ook de weg ligt er goed bij, want nog maar pas hersteld door Chinese arbeiders die volgens Sanjar beter werken dan de Kirgiziërs.

Op een bepaald ogenblik komen we een tiental politie auto’s tegen met elk een aanhangwagen met een jetski. Volgens Sanjar gaat de politie hun jetskis aan toeristen verhuren om een extra inkomen te hebben. Zijn grap wordt minder waarschijnlijk wanneer we ook politie voertuigen met aanhangwagen met motorboten zien. Iets later komen we aan de hippodroom van Issyk Köl waar we politie te paard zien en nog allerlei andere militaire groepen. Nu denkt Sanjar (deze keer ernstig) dat dit allemaal voorbereiding van de Nomad Games in augustus is. We denken dat ze die voorbereiding aankunnen zonder onze hulp en jetskis huren zijn we ook niet van plan, dus rijden we verder naar Karakol. Dit stadje van 70’000 inwoners werd door de Russen een goede 100 jaar geleden opgestart en naar een officier, Przhevalsk (= ook gekend van de paarden) genoemd. Bij de onafhankelijkheid werd het stadje op zijn Kyrillisch Karakol genoemd. Wat ook de naam weze, het stadje ligt op het meest oostelijke puntje van het meer.

Onderweg ontwikkelt zich een interessant gesprek met Sanjar over Rusland’s rol in de geopolitiek. Putin heeft dan wel Oekraïne aangevallen (en dat is niet goed) maar waarom moest de NAVO zo nodig dichter bij Rusland komen (dat was voor niets nodig), Kyrgyzstan wil duidelijk onafhankelijk (sinds 1992) blijven , maar in 1926 en nadien in 1936 zijn ze wel vrijwillig lid van de Sovjet Unie geworden. Ze hebben wel schrik van China en willen dus liefst aanschurken tegen een (krijgs)macht die hen kan verdedigen … en dat zal niet Europa of de USA zijn. De meeste Kyrgyzen spreken trouwens Russisch als hun eerste taal en Kyrgysisch pas als tweede taal. Een eye opener voor ons.

Deze gesprekken worden onderbroken door een paar bezoeken die niet veel om het lijf hebben zoals de volledig in hout opgetrokken, speciale maar vrij lelijke moskee. Nochtans (of misschien net daardoor?) werd hiervoor tussen 1907 en 1910 een Chinese architect aangetrokken. Nadien rijden we naar een orthodoxe kathedraal. Die is ook volledig in hout opgetrokken nadat de oorspronkelijke stenen versie bij een aardbeving vernield was geraakt. Langs de buitenkant ziet de kathedraal er best OK uit maar de binnenkant is niet veel soeps. Van soep gesproken, na de twee religieuze bezoeken is het tijd om de hongerigen te spijzen. Gertrude en ik beperken ons tot ravioli’s gevuld met ui en kleine stukjes schapenvlees. Redelijk lekker en veilig in omgekeerde volgorde van belangrijkheid. Voor het hele gelag (inclusief Sanjar’s eten) betalen we 16 €, dat valt nog mee.

We rijden naar ons guesthouse en zijn wat teleurgesteld door de buitenkant. We zijn al in fancier plaatsen geherbergd geweest. Langs binnen valt alles echter reuze mee, ook al omdat de Japanse eigenaars alles super netjes houden. Onze stapschoenen moeten we dan ook buiten aantrekken. We rijden naar de buitenkant van de stad waar Sanjar ons een wandeling van een 5-tal kilometer langs een bergrivier voorschotelt. Vanop het pad zien we het skistation van Karakol liggen. Het is met zijn 1 lift en 3 pistes (alle kleuren van de skiregenboog zijn vertegenwoordigd) niet vergelijkbaar met de bekende skioorden van de Alpen maar gaat wel hoog (dalstation 2600 m, bergstation 3040 m) en heeft bomen tot 3000 m hoogte. We moeten nog eens uitzoeken waarom bomen in de Alpen maar tot 2000 m groeien (de mietjes) en op andere plaatsen tot 3000 m of nog hoger.

Na onze 10’000 stappen voor vandaag lopen we nog eens door de bazaar. Volgens Sanjar wordt die met de dag groter maar verandert er niets in het aanbod, alles komt van China en is en blijft zo fake als maar kan! We kopen wel een paar echte bananen en wat gedroogd fruit wat voor avondmaal kan dienst doen (zeker als er een frisse pint bij komt). Dat was het voor vandaag, weer een mooie dag gehad. We kijken uit naar morgen want dan doen we de zuidelijke kust van het Issyk Köl meer.