Vandaag is een speciale ochtend. De vele verjaardagsgelukwensen herinneren eraan dat we weer een tramlijn opschuiven maar ook een minder positief bericht over het overlijden van een vriend herinnert ons aan het feit dat we hier allemaal een vervaldatum hebben. Gelukkig kunnen we die niet ontcijferen. Genoeg van die gedachten en over naar de orde van de dag en dat is dat we om 10 uur met de chauffeur / gids afgesproken hebben. We zijn allemaal netjes op tijd en toch begint het onmiddellijk fout te lopen. Het verkeer in Bishkek loopt totaal in de war. Volgens Sanjar zou het nochtans OK moeten zijn want het is schoolvakantie en geen piekuur meer. De enige verklaring waarop hij kan komen is dat een aantal straten (en daarmee ook parkeerplaatsen) afgesloten zijn omwille van een bijeenkomst van hoge piefen. We blijven bijna 1 uur rondjes draaien tot we uiteindelijk een plaatsje bemachtigen. Hierdoor moeten we een heel eind te voet tot het grote plein met het standbeeld van Manas (de lokale versie van Jacob van Artevelde).

Op dat plein legt Sanjar uit hoe er in Kyrgyzstan sinds de onafhankelijkheid al twee revoluties geweest zijn. De eerste president werd door een volksopstand (er is een parlement van ja-knikkers) verdreven omwille van corruptie en zelfverrijking. De tweede president werd ook door een volksopstand verdreven omwille van … nog meer … corruptie en zelfverrijking. Bij die tweede revolutie vertelt Sanjar dat hij bijna het slachtoffer was van de snipers op het dak van het presidentieel paleis. Enfin, nu is men toch al tot president # 6 geraakt en worden volgend jaar nieuwe verkiezingen gehouden. Het is in Belgie niet allemaal perfect maar het kan erger. Van het Manas plein keren we terug naar het museum of fine arts. Daar hadden we een afspraak met een gids om 11 uur, die afspraak werd 1 uur verlegd. De rondleiding is erg interessant, niet zozeer om de werken maar omwille van de commentaar. De gids vertelt onder andere hoe kunstenaars onder Stalin in het beste geval in een keurslijf geduwd werden en in het slechtste geval naar Siberië geduwd werden.

Na het museum for Fine Arts gaat het naar het museum of History (dat is weer richting Manas plein stappen). Dit museum is veel nieuwer (na de onafhankelijkheid) en beter onderhouden dan Fine Arts. Het gaat over allerlei archeologische vondsten en kledij en leefgewoontes van Kirgizië en zijn nomadische bewoners. Het is pas onder de Sovjets dat meer en meer mensen naar steden kwamen. Na dit museum vraag ik Sanjar of hij ergens een postkantoor weet zijn omdat we geïnteresseerd zijn in postzegels met “peten” erop. Dat kan geen probleem zijn, zegt hij. Hij onderschat de opdracht echter schromelijk. We rijden driemaal rond Bishkek, Sanjar pleegt een miljoen telefoontjes, we moeten vier maal (dit is niet overdreven) een parkeerplaats zoeken en hebben na dit nog altijd geen postkantoor gevonden.

Misschien ligt het ondertussen wel aan een te lage glucosespiegel dat we geen postkantoor vinden want Sanjar vergist zich nu ook van restaurant. We moeten dus terug naar onze zuurverdiende parkeerplaats om naar het andere restaurant te rijden. Het is ondertussen al bijna 4 uur maar lunch is hier gelukkig een erg rekbaar begrip. We bestellen iets veiligs. Eerder vandaag heb ik al een risico genomen door op een straathoek een glas gefermenteerde koemelk en een glas vloeistof op basis van gefermenteerde bloem te drinken. Nu houden we het veilig door bouillon met pastabladen en stukjes lamsvlees en worst van paardenvlees voor Gertrude en voor mij een soort stoofvlees met gebakken patatjes te bestellen. Dat wordt vrij snel opgediend maar Sanjar moet uren (dat is lichtjes overdreven) wachten op zijn bestelling. Uiteindelijk is het al na 5 uur als we het restaurant verlaten. We zeggen dat we onze zoektocht naar een postkantoor opgeven, maar daar wil Sanjar niet van horen. Hij heeft nog een laatste plaats in gedachten. Een van zijn vrienden heeft hem gezegd dat een winkel in een shopping mall postzegels heeft. We gaan op zoek naar die winkel (er zijn duizenden winkels en winkeltjes in de bewuste shopping mall en aan iedere winkeldochter vraagt Sanjar of ze postzegels verkopen). De meeste mensen hebben zelfs geen idee van wat een postzegel is … ver van postzegels te verkopen. Tot uiteindelijk iemand in een souvenirwinkeltje zegt dat ze postzegels heeft … als daar nu maar minstens één bij is met een “peet” erop.

Genoeg over de postkantooravonturen nu. We rijden terug naar ons hotel waar we ons om 7 uur aan de dagelijkse schrijvelarijen kunnen zetten. Gisteren zei Sanjar dat we vandaag 3 à 4 uur bezoeken voor de boeg hadden. Dat is lichtjes uit de hand gelopen door allerlei verkeer - , parkeer -, restaurant - en postkantoorperikelen maar: Eind goed, al goed. Nu alleen nog de valiezen wat herschikken en een frisse pint is ons welverdiende loon.