Vandaag is een bezoek aan de miljoenenstad Tashkent gepland. Om 9:00 is Mahmud op het appel. Hij is de lokale expert van Better Places die de hele reis in elkaar gestoken heeft. Hij heeft Abdullah met zich meegebracht want hij zal ons vandaag begeleiden. Abdullah zegt niet veel zolang Mahmud in de buurt is maar de terughoudendheid is van voorbijgaande aard. Een chauffeur met een busje staat ons op te wachten maar de file ook. Die zijn er tegenwoordig regelmatig omdat steeds meer mensen naar de stad (= auto’s in het verkeer) komen en de weginfrastructuur niet kan volgen. Een eerste bezienswaardigheid is het Khast complex met een madrassa, een mausoleum en een bibliotheek waar een eerste kopie van de oorspronkelijke Koran ligt. Alles van het complex ziet er nieuwbouw uit en dat is het ook want veel moest herbouwd worden na de aardbeving van 1966 die veel mensen het dak boven het hoofd kostte. Abdullah vertelt het verhaal van de heropbouw van 2 minaretten van meer dan 50 m hoog. Er werd een competitie gehouden tussen bouwers van Samarkand en die van Khiva. Die van Samarkand wonnen omdat ze in 26 dagen klaar waren. Die van Khiva deden er 2 dagen langer over. Ik ben geen specialist maar dat lijkt me onwaarschijnlijk snel.

Onze volgende stop is het Islam Civilisation Center. Dit centrum is het grootste in zijn soort ter wereld en werd pas dit jaar geopend. Er is echter jammer genoeg geen plaats voor een man op gezegende leeftijd in shorts en we kunnen dus niet binnen. Geen nood echter: Abdullah kan het programma zo herschikken dat we eerst een paar andere zaken bezoeken en na de siësta in lange broek terugkomen.

Onze volgende stop is de Chorzu bazaar. Daar verkoopt men zoals gebruikelijk van alles en nog wat. Dat “nog wat” is in ons geval een paar bananen. Onze darmen stellen het relatief goed (ik wil jullie niet overladen met details hierover) en we willen dat zo houden. Bananen zijn hiertoe een veilige aanpak.

Het voordeel om naar de Bazaar te gaan is dat daar twee stops van de metro zijn en laat de metro nu net de volgende bezienswaardigheid zijn. Ik moet wel toegeven dat ik een beetje underwhelmed ben van de metro. Ik had vooraf gelezen dat de metrostations echte pareltjes waren. Wel, ik vind dat niet. Ze zijn proper, er is geen graffiti maar ze doen andere stations van andere plaatsen (Singapore, Shanghai, New York, Londen, Parijs misschien zelfs Brussel) niet in het niet verdwijnen. Wat wel impressionant is, is de prijs. Iedere keer dat men met de creditcard tikt is men slechts 1500 sum (= 0.13 €) lichter en daarvoor mag men zolang men wil rijden en overstappen. Bovendien is het hier lekker fris en kan men als toerist (of is het onze gevorderde leeftijd?) altijd zitten want er staat altijd wel iemand op om zijn plaats af te staan. Goed opgevoed die Uzbeken.

We rijden eerst naar het station der Kosmonauten met fresco’s van onder andere Gagarin en van de eerste vrouwelijke kosmonaute, Valentina Tereshkova. Laika heeft geen plaatsje kunnen veroveren en daarom wist onze gids niet dat er ooit een hond in de ruimte geschoten geweest was. We rijden nadien via het station gewijd aan de Uzbeekse Shakespeare naar het station van Independence square. Daar komen we weer boven grond om het grote park gewijd aan de onafhankelijkheid te bezoeken. Hier kan Abdullah het niet meer wegsteken dat hij het aflopen van de sovjet tijd niet betreurt. Stalin stuurde 2 miljoen Uzbeken als kanonnenvlees naar het front. Amper 600’000 kwamen terug. De gesneuvelden worden nu herinnerd door hun namen op koperen platen te tonen. Het zijn 2 impressionante galerijen en dan ontbreken er nog namen zoals bv de naam van de overgrootvader van Abdullah. Aan het einde van de galerij is er ook een eeuwige vlam en een zeer mooi standbeeld van een rouwende moeder die 5 zonen verloren heeft. In het park staat ook het parlement maar daar kunnen we om veiligheidsredenen niet dichtbij komen.

Nadien brengt de chauffeur ons naar een wereldberoemd restaurant dat alleen maar pilav serveert. Er worden een 15-tal verschillende recepten klaargemaakt maar de hoeveelheden zijn fenomenaal: 1.5 ton rijst ,wortelen, ajuinen ,rozijnen, vlees etc. worden hier per dag verwerkt in rijen ingemetselde woks. In de keuken lopen (naast veel toeristen) een veertigtal “koks” (= roerders). Het is hier dan ook enorm heet, maar de geur van de olie, het vlees, de groenten en de specerijen is intens en fantastisch. Na dit bezoek rijden we via een moskee (waar we niet binnen kunnen omdat het gebed aan de gang is) terug naar het hotel voor de welverdiende siësta en de lange broek.

Gewapend met een lange broek trekken we samen met Abdullah naar het museum van de Islam civilisation. Het is een eindje stappen ondanks het feit dat we eerst een stuk metro nemen. Hierdoor zweten we als een os maar nu mogen we zonder problemen maar met veel zweet binnen. De toegangsprijs is met zijn 300’000 sum per persoon niet goedkoop (in vergelijking met gangbare toegangsprijzen hier ten lande) maar het museum is dan ook zeer groot en zeer nieuw met allerlei interactieve snufjes. We worden samen met een zestal andere “engelstaligen” door een gids rondgeleid gedurende bijna 2 uur. De historiek van Uzbekistan passeert de revue. Van het neoliticum tot de cultuur in Samarkand’s Afrosyiop, een eerste renaissance in de 8^ste eeuw onder de Samanieten die in Bukhara baasje speelden en wetenschap op een hoger niveau tilden, de tweede renaissance rond Mr. T en zijn nakomelingen die een nieuwe boost gaven en de derde renaissance die nu volop aan het gebeuren is met een president die graag in beeld komt en de plannen voor dit museum heeft goedgekeurd en bekostigd… met taks geld … tot meerdere glorie van hemzelf. Hij staat zelfs op de foto met Donald Trump.

We hadden het plan om na de rondleiding, de lichtshow op de façade van het museum te volgen maar vandaag is er geen en dus gaan we rechtstreeks naar het restaurant .We nodigen Abdullah uit die graag op onze uitnodiging ingaat en een “Uber made in Uzbekistan” taxi bestelt. Hij brengt ons naar restaurant Sim Sim dat de reisorganisatie regelmatig gebruikt. We eten een lekkere mastava soep (met rijst, groenten, stukjes vlees, allerlei kruiden en room). Ze hebben hier gelukkig wel bier wat na een lange warme dag erg welkom is. We hebben een interessant gesprek over allerlei onderwerpen. Albullah is met zijn 20 jaar duidelijk iemand met veel potentieel. Rond 10 uur is het tijd om naar het hotel terug te keren. We doen dit opnieuw met een Uber like systeem waardoor we voor een rit van toch minstens 15 minuten 30’000 sum (= een goede 2 €) lichter zijn. Bovendien zijn we nu met zijn allen mee met de verwachtingen voor het WK voetbal. Zowel Abdullah als de chauffeur kennen de namen van alle vroegere en huidige rode duivels met naam en voornaam. We komen overeen dat Frankrijk en Spanje de meeste kans hebben maar dat Engeland, Portugal en Turkije de te duchten outsiders zijn.

Met deze conclusie sluiten we onze openbare dag af. Nu kunnen we ons toeleggen op ons verslag en de trouwe lezersschare een goede nacht toewensen. Slaapwel.