We worden deze middag om 1 uur opgepikt om naar de luchthaven gebracht te worden dus hebben we de voormiddag vrij om Tashkent nog wat verder te verkennen. We zijn van plan de suggestie van Abdullah te volgen en de Art Gallery te bezoeken. We moeten ons absoluut niet opjagen aangezien de tentoonstelling pas om 10 uur opengaat. We zijn stoer geweest en hebben Abdullah verzekerd dat we zelfstandig onze weg met de metro zullen vinden. En waarachtig, onze expeditie via de blauwe en de rode lijn verloopt vlekkeloos waardoor we zelfs nog 10 minuten aan de deur van de galerij (de vroegere woning van de een of andere hoge Russische pief) moeten wachten. Tijdens onze trip valt het op hoeveel jonge mensen hier rondlopen. De gemiddelde leeftijd moet zo rond de 25 á 30 jaar liggen. Dat is natuurlijk geen wonder als men weet dat er, sinds de onafhankelijkheid, ieder jaar 1 miljoen Uzbeekskes bijkomen. De totale bevolking is ongeveer 38 miljoen (ik heb ze niet geteld).

Het bezoek aan de galerij is echt de moeite want het merendeel van de tentoongestelde werken vallen in onze smaak. Op het gelijkvloers zijn een aantal schilder – en beeldhouwwerken van hedendaagse signatuur. In de monumentale centrale traphal zijn honderden “kunstwerkjes” van kinderen die soms erg en soms een ietsje minder getalenteerd lijken te zijn. Op de bovenverdieping zijn in verschillende kamers installaties te bewonderen, maar er zijn ook kamers met schilderijen uit de 20^ste eeuw. Al met al was dit een zeer goede suggestie. Na het bezoek keren we (opnieuw met de metro, want we voelen ons echte “metrologen”) terug naar het hotel. Alles verloopt vlotjes tot in het laatste station. We nemen de verkeerde uitgang en stappen dan ook zonder verpinken in de foute richting. Gelukkig merken we dit relatief snel op en keren op onze stappen terug. We hebben een geluk bij een ongeluk want door onze vergissing zien we een kraampje met bananen. Bananen zijn nog altijd ons geliefkoosd fruit en dus kopen we 4 stuks om de middag te overbruggen. We maken gebruik van onze “conversatie” met de kraampjeseigenaar om hem te vragen in welke richting we moeten voor ons hotel. Hij kan uit het blote hoofd niet helpen ondanks het feit dat het hotel hoogstens 500 m van zijn kraampje kan zijn. Geen nood echter, hij haalt er Mr. Google bij maar die brengt ook geen soelaas. Alweer niet getreurd want er is een man gearriveerd die redelijk goed Engels spreekt. Hij kent het hotel (zegt hij) en bevestigt de richting die wij ook dachten. Wel zegt hij erbij dat het minstens 25 minuten stappen is … voor mensen van onze leeftijd. Gertrude voelt zich in het (figuurlijke) kruis getast maar houdt haar reactie voor haar (en later voor mij). Om zijn standpunt kracht bij te zetten geeft de man ons twee pruimen … voor het geval we op onze 25 minuten lange tocht een slag van de hamer zouden krijgen. Hierop vindt de kraampjeseigenaar dat hij zich niet onbetuigd kan laten en sleurt me naar zijn kraam waar hij me een paar perziken, abrikozen en rode en gele pruimen toe stopt. Straks kan ik zelf een fruitkraam beginnen … voor de prijs van 4 bananen. Toch wel erg vriendelijke en gastvrije mensen die Uzbeken.

We nemen afscheid van de twee brave mannen en komen een paar minuten later aan ons hotel waar we een deel van onze fruithandel opeten (de gele pruim is mogelijks de lekkerste die ik al ooit gegeten heb) en de rest aan de receptionist geven die er gelukkig met lijkt. Om 1 uur worden we naar de luchthaven gebracht door dezelfde Duits sprekende man van eergisteren. Hij heeft weer een aantal goede onderwerpen. Deze keer gaat het bijvoorbeeld over hoe hier in Tasjkent ten tijde van de Russen een derde soort thee ontwikkeld werd. Zwarte en groene thee bestonden al, maar witte (= wodka) was nieuw. Hij legt ook uit hoe ten tijde van Peter de Grote het brengen van de duim naar de nek het signaal werd om witte thee te bestellen. Als we de volgende keer samen zitten leg ik het allemaal weleens uit. Het inchecken verloopt wat geaccidenteerd omdat ik blijkbaar geen bagage geboekt heb. Dat is wel het geval bij Turkish Airlines maar voor de korte vlucht met Uzbekistan Airways blijkbaar niet. 25 € aan een apart loket brengt de oplossing voor dit probleempje. Het enige andere probleem dat we nog hebben is dat we nog de luttele som van 300’000 sum moeten kwijtspelen. We kopen een Cola en wat koeken maar slagen er niet in de laatste 62’000 sum (= 4€) te spenderen. We zien wel wat we ermee doen.

In Bishkek staat Sanjar, onze gids / chauffeur ons netjes op te wachten. Met zijn Engels zal hij nooit de Kyrgyzische Shakespeare worden maar het is goed genoeg om gesprekken te voeren en het lijkt een sympathieke knol en een voorzichtige chauffeur en dat zijn ook belangrijke kenmerken. Hij rijdt met een Toyota Landcruiser en in zijn koffer is naast de vele flesjes water ook een telescopische ladder aanwezig. Misschien is dit wel om 70 plussers in en uit de Landcruiser te helpen. We praten wat over koetjes en kalfjes en minder dan een half uur later staan we, ondanks het vrij drukke verkeer, in centrum Bishkek. Onze eerste taak is de Uzbeekse SIM kaartjes vervangen door de Kyrgyzische variant. De gids schiet de nodige 320 Kyrgyzische sum (= delen door 100 voor Euro = 3.2 € voor 2 SIM kaarten met onbeperkte spraak en 1.5 Gb data) voor. Nadien gaan we een goede 40’000 Kyrgyzische sum in cash ophalen zodat we een tijdje gerust zijn. Vier miljoen Uzbeekse sum was indrukwekkender maar wie het kleine niet begeert, is het grote niet weerd, nietwaar?

Na het inchecken (het is hier ondertussen al 7 uur omdat we weer een tijdzone opgeschoven zijn) mogen de bergschoenen uit en kunnen we van een frisse pint genieten. Dit is de perfecte voorbereiding voor de blog van vandaag. Morgen komt het bezoek aan Bishkek eraan. We denken dat het allemaal een stapje minder spectaculair zal zijn dan wat we tot nu toe gezien hebben, maar wie weet? Misschien verrast Bishkek ons … en jullie