Gisteravond hebben we nog een stevig onweer gehoord. Daardoor is het nu een stuk koeler. We schatten dat het zo’n 20 ° C is. Dat is welkom zelfs wanneer we in een air-conditioned auto zitten die ons langzaam maar zeker buiten Biskek brengt. Het verkeer is veel vlotter dan gisteren omdat deze keer geen straten afgezet zijn. Wel valt de prominente aanwezigheid van geüniformeerde politiemannen op. Als we geen politie om de km gezien hebben, hebben we er geen gezien. Bovendien zijn ze uitgerust met de nieuwste gadgets, zoals drones en auto’s met “iets” op dak waarmee ze tot op 800 m afstand kunnen checken of de autogordel gedragen wordt, of (niet) te snel gereden wordt en of the GSM (niet) gebruikt wordt.

Als we zo ongeveer een uurtje gereden hebben, nemen we in Tokmok een zijweg. Die leidt naar de Burana Toren, een minaret van ongeveer 25 m hoog (de bovenste 25 m zijn er bij een aardbeving, een paar eeuwen geleden, afgetuimeld). De minaret, die zowel een religieuze als een militaire bestemming had, is beklimbaar. Omwille van onze negatieve ervaring in Khiva (= een aantal dagen pijnlijke dijen) beginnen we er met lange tanden aan. Het is hier pikdonker maar de treden zijn gelukkig min of meer gelijkmatig waardoor we op goed geluk en goed met de voeten tasten, kunnen klimmen (en afdalen). Allerbelangrijkst is dat we geen tegenliggers hebben want kruisen is totaal onmogelijk. Enfin, we brengen het er levend van af waardoor we de necropolis naast de toren kunnen bezoeken … en erover rapporteren. De necropolis staat vol balbals. Balbals zijn rechtopstaande grafstenen die hun oorsprong vonden in de Turkse tradities. Hier dateren ze van een beetje voor Jezuske tot de 14^de eeuw. Van de rest van de nederzetting blijft weinig of niets over.

Na de Burana toren en de necropolis gaat de rit verder richting Issyk Köl. Eerst gaat het door een vrij nauwe vallei waar zich een raar en zeer uitzonderlijk fenomeen voordoet. Het water van de rivier stroomt namelijk omhoog. De stroming is duidelijk in de richting van waar we komen terwijl de weg, die de bedding van de rivier volgt, duidelijk bergaf gaat. Nou breekt mijn klomp bijna maar gelukkig denk ik terug aan een andere plek op deze wereldbol waar we ook auto’s omhoog zien rollen hebben. We weten niet meer waar we het gezien hebben, maar ook daar speelde een optische illusie, waarbij een afdalende weg eruit zag als een oplopende weg, ons parten. Bovendien, hoe zou het ook anders kunnen? Bishkek ligt op 600 meter en het Issyk Köl meer ligt op 1600 m. De weg moet dus (gemiddeld) omhoog lopen en het water kan dus doen wat het meestal doet: naar beneden lopen.

Nu dit vraagstuk opgelost is, kunnen we rond 2 uur aan een restaurant stoppen. We worden met de dag slimmer en bestellen 1 schotel voor ons twee. De Gitgi Laghman (of zoiets) is lekker en veilig. Wat kan men meer willen? Wanneer we uit het restaurant komen vallen 25 grote druppels (= een schatting, ik heb ze niet geteld). In de bergen (met pieken stevig boven de 3500 m) pakken dondere wolken samen. We hopen dat de druppels nog een uurtje de zwaartekracht tarten want we willen nog een site met petroglyphen bezoeken. Het is een terrein van 45 ha dat vol ligt met zeer grote keien (sommige zijn 2 m bij 2 m). Op die keien zijn primitieve tekeningen van jagers met pijl en boog, kamelen en berggeiten aangebracht. De tekeningen dateren van 2000 voor tot 200 na Jezuske. Er wordt aangenomen dat de site een soort Neolithische openlucht tempel was.

Het is nu ongeveer 4 uur, dus tijd om naar het hotel te gaan. Het hotel, de Carven Four Seasons, is eigenlijk meer een vakantieresort met kamers, appartementen en villa’s aan de rand van het meer. Het Issyk Kul meer is 250 km lang en 50 km breed en op de diepste plaats 700 m diep. Een meer om U tegen te zeggen met andere woorden. Het meer is al groter geweest (dat is te zien aan de zeer brede zandstrook tussen de weg en het meer) maar is ook al kleiner geweest in het verleden. Getuige daarvan de vondst door sovjet archeologen van een dorp onder water. Die fluctuaties nemen wel niet de proporties aan van het Aral meer (dat nu maar 10% meer is van wat het eens was, maar de laatste paar jaar weer wat groter geworden is). Ik denk een pint te kunnen gaan drinken langs de waterkant maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De kaart van het resort is alles behalve behulpzaam in het vinden van de restaurant / bar. Maar zoals altijd wint de aanhouder. Geen wonder dat we helemaal alleen in de bar zitten, niet iedereen legt dezelfde wilskracht aan de dag. Na de pint waarvoor we een vrij stevige wandeling moeten doen hebben keren we terug naar ons kamer om het eerste deel van het verslag te schrijven. Het ziet er erg donker uit langs de kant van de bergen en het rommelt serieus maar we blijven gespaard van regen (een geluk want de twee paraplu's die we al sinds het begin van de reis meezeulen hebben we nu in de auto achtergelaten). We hopen dat het weer zich morgen even goed gedraagt als vandaag: geen regen en zelfs zon bij iedere stop aan een bezienswaardigheid.

Rond half acht wandelen we terug naar het restaurant. We hebben niets gereserveerd maar dat blijkt niet echt nodig aangezien we helemaal alleen zijn met 7 garçons en garceuzes. De Kyrgizische horeca kampt duidelijk niet met dezelfde problemen als de Belgische. Op de menukaart hebben we een paar Westerse gerechten gevonden. Gertrude bestelt kip met pureepatatjes en ik beef Stroganoff met rijst. Dat hebben we na bijna anderhalve week lokale gerechten wel eens verdiend. Nu nog het tweede deel van het rapport en we kunnen ons weer mentaal voorbereiden op morgen