Deze morgen is een vrije morgen omdat we om 1 uur opgepikt worden om de laatste bezienswaardigheden van Samarkand te bezoeken. Nadien worden we naar het station gebracht van waar de hogesnelheidstrein ons naar Tashkent (de hoofdstad) zal brengen. We nemen dus de tijd om vanzelf wakker te worden (dat gebeurt automatisch op hetzelfde uur als altijd omwille van het interne wekkertje) en om iets meer tijd dan gewoonlijk te nemen voor het ontbijt, voor de douche en voor het nakijken van de wereldgebeurtenissen. Zodra dat allemaal gebeurd is, kunnen wij met een gerust gemoed de omgeving van het hotel verkennen. In de onmiddellijke omgeving stoten we op een katholieke kerk (met een buste van paus Johannes Paulus II in de voortuin). Als we dicht genoeg zijn horen we een orgel en besluiten we ook eens de binnenkant van het kerkje te bekijken. De mis gaat net beginnen want de priester staat met zijn 4 misdienaars (op veilige afstand) al klaar in de startblokken. We schatten dat het kerkje zo’n 100 gelovigen kan bevatten en er zijn toch minstens de helft van de plaatsen bezet … door mensen met een gemiddelde leeftijd van maximum 30 jaar. Daar kan de westerse katholieke kerk een puntje aan zuigen.

Na 5 minuten houden we ons kerkbezoek voor bekeken en stappen we langs de boulevard tot aan het standbeeld en (in de onmiddellijke omgeving van)het mausoleum van Timur lenk. We genieten nog 10 minuutjes van de omgeving en het sierlijke bouwwerk en wandelen dan via het park terug naar het hotel. Daar worden we netjes op tijd door onze gidse en de chauffeur opgepikt om naar de eerste bestemming te rijden. Onderweg zien we 3 Rolls Royce Phantoms en 1 Maybach. Er wonen hier waarschijnlijk een paar welstellende mensen. Enfin, met onze Chevrolet zullen we ook wel tot in Silk Road City = The Eternal City complex geraken. Dit complex met een namaak klein Samarkand, een podium voor allerlei optredens, een kabelbaan, een paar kanaaltjes waarop men met een bootje kan varen en drie mastodonten van hotels (1 van een Amerikaanse keten = Hilton, 1 van een Chinese en 1 van een Uzbeekse keten) werd opgetrokken om in 2022 een vergadering van de Shanghai groep te ontvangen. Delegaties van alle landen van die groep hebben hier dan 1 week vergaderd en dat was het. Het complex wordt onderhouden maar de bezetting lijkt quasi nul.

De volgende bestemming is Bokrijk in Samarkand. We worden verteld hoe vroeger papier van de binnenkant van de schors van de moerbeiboom gemaakt werd. De moerbeiboom wordt hier voor alles gebruikt. Voor de vruchten die erg lekker zijn, om zijdewormen mee te voeren en nu ook al om papier te maken. Leve de moerbeiboom. Na veel schrapen, koken, stampen, zeven, drogen en polieren bekomt men het beroemde Samarkand papier dat voor allerlei toepassingen gebruikt kan worden. Buiten papierproductie zien we ook de productie van olie op basis van lijn -, sesam -, katoen – en meloenzaad. Net zoals bij de papierproductie wordt voor het malen van de zaden gebruik gemaakt van waterkracht. We zien ook een keramiek master aan het werk maar dat hebben we eergisteren ook al gezien.

Rond 3 uur laten we Bokrijk voor wat het is en rijden we naar de laatste bezienswaardigheid in Samarkand, nl. het observatorium. Dit observatorium werd door de kleinzoon van Timur lenk, Ulug Beg, opgericht. Die brave borst zat 40 jaar op de troon, een prestatie in die tijd waarin nogal gemoord werd. De verklaring was misschien dat hij zich weinig met staatszaken bezig hield maar veel met al de rest (poëzie, wiskunde, aardrijkskunde, sterrenkunde, enz.). In verband met zijn interesse voor sterrenkunde liet hij dit observatorium bouwen wat hem toeliet de lengte van 1 jaar tot op een fractie van een seconde juist te bepalen (iets waar het Westen nog jaren over zou doen). Vooraleer Ulug Beg door zijn zoon vermoord werd (het moest er uiteindelijk toch eens van komen) schreef de man een aantal boeken die na een paar honderd jaar als baanbrekend werden beschouwd. Van het bovenaardse deel van het observatorium (dat een 40-tal meter hoog was) blijft niets over omdat de omwonenden de stenen van het gebouw na de dood van Ulug Bek gebruikten om hun huizen te bouwen. Er blijft nu alleen nog een diepe sleuf in de grond over waarin de zonnestralen opgevangen werden om de stand van de zon nauwkeurig te bepalen.

Na het observatorium worden we naar het station gebracht waar we om 5:40 onze trein naar Tashkent moeten nemen. Om het station binnen te gaan moeten we alles door de scanner sturen. De controle is echter erg laks. Ik hou bijvoorbeeld mijn GSM in mijn hand omdat er geen bakjes zijn om klein gerief te scannen. Het alarm van het portaal gaat dus af maar niemand die de moeite doet om zelfs maar op te kijken. Binnen in het station is alles wat chaotisch, ook al omdat er geen aankondigingsbord met alle treinen erop voorhanden is. Na wat navragen bij mensen die er vrij officieel uitzien, geraken we toch op de juiste trein en die vertrekt netjes op tijd. Wat moet een mens meer hebben?

De service op de Afrosyiop hogesnelheidstrein (ik weet niet hoe snel hij eigenlijk rijdt) is zeer goed. Er is veel plaats, de vering is zeer goed, de wagon is erg net, men komt rond met fruitsap, daarna met kersen, dan met een lunchpakketje, dan met een kar met allerlei snacks. Enfin, dik in orde.

Kort na 8 uur komen we in Tashkent aan, waar we opgepikt worden door de baas van Mahmud (de lokale expert van Better Places die de reis voor ons georganiseerd heeft). De man spreekt Engels maar vooral zeer goed Duits. Tijd om onze talenkennis af te stoffen. De man vertelt dat hij al veel in Europa geweest is, ook in België. Aan Brussel heeft hij zelfs een “speciale” herinnering. Hij is er namelijk eens voor 20 € opgelegd door een migrant die hem zou helpen met de aankoop van een biljet voor de metro. Hij noemt dan ook Brussel een zwarte vlek (dit is nog eleganter dan de naam die Donald T opdiste. Na het inchecken in het hotel gaan we nog snel iets eten. Het eten is lekker maar wat ik me niet gerealiseerd had, was dat een “family restaurant” betekent dat er veel lawaai van spelende kinderen is en dat men er geen bier schenkt. Morgen let ik beter op.

Dat is het voor vandaag. Slaapwel