We hebben vanmorgen weer om 9 uur afgesproken. Dat geeft ons voldoende tijd om ons relax klaar te maken en het is dan nog niet overdreven warm. Vanmorgen is er nog een extra reden: de bank, rechtover ons hotel, is om 9 uur open. We kunnen inderdaad in het bankgebouw binnen maar de bankbedienden zijn nog “druk” in de weer met de voorbereiding om de klanten van dienst te zijn. Na 10 minuten zijn ze nog altijd even druk in de weer zonder enige positieve impact op de klanten waardoor we besluiten ergens anders aansluiting met het miljonairschap te zoeken. Dat doen we in een postkantoor (ergens verscholen achter in een souvenirwinkeltje). Voor 200 € krijgen we 2’700’000 Sum waardoor we ons duidelijk weer als miljonair kunnen laten aanspreken.

Nu dit geregeld is, kunnen we op weg naar de eerste bezienswaardigheid. We rijden door een grote (400’000 inwoners), bedrijvige stad die duidelijk welstellend is. Samarkand is niet alleen afhankelijk van toerisme (zoals Khiva waarschijnlijk wel is). De gidse legt uit dat hier de textielnijverheid, het tapijt weven, de landbouw voor groenten en fruit, het bouwen van MAN vrachtwagens, de mijnbouw van goud maar ook van allerlei mineralen bedreven wordt. Samarkand bestaat al meer dan 2500 jaar en heeft al vele fases doorlopen. De oudste nederzetting noemt men Afrosyiop waar een Zoroastrische stam, die heerste over de streken ten Oosten en ten Westen van Samarkand, een fort gebouwd had. De heersers ontvingen delegaties van China, Iran, Korea, Tibet enz. Dat konden Sovjet archeologen samen met Europese collega’s afleiden uit vondsten van artefacten en van zeer goed bewaarde muurschilderingen die nu in een mooi museum zijn ondergebracht … althans die zaken die niet in St Petersburg of Londen staan. Afrosyiop werd totaal vernietigd door Genghis Kahn (hoe die man de tijd vond om ook nog voor nakomelingen te zorgen is mij een raadsel). Het Mongoolse liedje duurde echter ook niet zo lang toen Timur er een einde aan stelde. Op dat moment bereikte Samarkand een hoogtepunt met het relatief vredevol samenleven van de Timurieden met Joden (die waren toen met 20’000, nu nog met een paar tientallen) en met Zigeuners die uit India door Timur en de zijnen “meegebracht” waren. Die bevolkingsgroepen deden toen wat ze nu nog dikwijls doen (= geldzaken, de enen als een officiële business, de anderen met veel minder officiële le zaakjes of bedelaars)

De tweede bezienswaardigheid is het mausoleum van de profeet Daniël (jullie weten wel die van de leeuwenkuil). Het mausoleum werd door de Timurieden opgericht in de 15^de eeuw nadat Mr T de hand van Daniël, die in de 4^de eeuw in Suza (in de buurt van het huidige Mossul in Irak) begraven was, had meegebracht van een speciale militaire operatie! Het verhaal van deze operatie moeten jullie zelf maar eens opzoeken. Het zou me te veel slaap kosten

Na Daniel gaan we naar de necropolis waar de neef van de profeet Mohamed begraven ligt nadat hij bij een eerste poging (710 AD) om de Islam in de streek te introduceren vermoord werd. De necropolis zelf bestaat uit mausolea voor allerlei familieleden van Mr. T, hoogwaardigheidsbekleders en concubines van Mr T. Het ene mausoleum is al meer versierd dan het andere, het een is al mooier dan het andere, maar ze zijn allen de moeite waard om eens goed te bekijken. Het selecteren van de beste foto’s wordt een nachtmerrie.

Na het mausoleum van de profeet Daniel en het complex rond het mausoleum van de neef van de profeet Mohamed is het tijd om iets luchtigers te bekijken. We gaan naar een tapijten workshop. Opnieuw zijn beide delen van de term van toepassing: er wordt gewerkt maar er wordt ook geshopt … gelukkig niet door ons omdat we onmiddellijk bij de start van ons bezoek uitleggen dat we thuis al tapijten onder zetels en bedden moeten bewaren. De dochter van de eigenaar die de rondleiding doet vindt dat geen probleem. We moeten alleen onze kinderen overtuigen dat handgeweven tapijten alleen maar in waarde zullen stijgen. Om haar punt te bewijzen zegt ze dat de prijs van de handgeweven tapijten de laatste 10 jaar verdubbeld is. Het bezoek is echter ook interessant, ook zonder iets te kopen omdat we leren hoe we het verschil tussen een handgeweven en een machinaal geweven tapijt kunnen zien (= machinaal als men bij openplooien geen knopen ziet). Verder lijken de meeste van onze weetjes toch een basis van waarheid te hebben. We vertrekken gerustgesteld wanneer de dame ons zegt dat de meeste tapijten die ouder zijn dan 20 jaar nog idd handgeweven zijn. We besluiten al onze tapijten eens grondig te bekijken met onze vers opgedane kennis.

Nu is het tijd om terug naar het hotel te gaan om eerst van een welverdiende siësta te genieten. Het plan is om daarna terug naar de Registan square te wandelen. Het is een goed halfuurtje stappen van het hotel. We willen daar in de buurt vanavond eten en daarna naar een lichtshow op de gebouwen van de Registan kijken. Rond 5 uur zetten we ons, met Google Maps in aanslag, in beweging. De gidse heeft ons twee namen van restaurants gegeven. Eén ligt aan de boulevard een eindje voor de Registan. Er is daar nogal wat verkeer (en de Uzbeken kennen wat van snel optrekken en claxonneren) dus besluiten we naar het tweede restaurant te gaan. Dat zou, als mijn interpretatie van de ligging op de kaart klopt, een behoorlijk uitzicht op de gebouwen rond Registan moeten hebben. Ik blijk gelijk te hebben. Het dakterras biedt een mooi uitzicht op de moskee en langs de andere kant op een (opnieuw volgens Google Maps) een mooie koepel van een mausoleum. Dat hebben we nog niet bezocht. Een mens vraagt zich af hoe dat nog kan.

Na ons avondmaal trekken we naar de trappen aan de voorkant van de Registan square. De lichtshow begint in principe om 8.30 en we vleien ons ruim op tijd gracieus neer op de (veel te lage) marmeren treden. Iedereen die onze leeftijd benadert zal wel begrijpen dat de bovenstaande beschrijving niet 100% de werkelijke beweging onder woorden brengt maar ik hoop dat de lezers dit als een literaire vrijheid erbij nemen. Het neervleien is trouwens niet het enige probleem. De show begint met een dik half uur vertraging (of wij zijn slecht geïnformeerd ) waardoor het marmer erg hard begint aan te voelen … er scheelt nochtans niets aan ons zitvlak️. Na de lichtshow is er soms nog een lasershow maar die gaat alleen door als een welwillende weldoener bereid is 3000 $ te betalen en dan kan iedereen meegenieten. Vandaag is er echter geen weldoener aan het werk geweest en vatten we dus de terugweg met alleen een lichtshow en geen lasershow aan.

Nu nog mijn schrijfsel laten censureren en we kunnen weer onder de dekentjes (want we laten de airconditioning de hele nacht, op een laag pitje weliswaar, verder zijn werk doen).

Slaapwel