We vertrekken vandaag om 9 uur omdat we een vrij lange rit voor de boeg hebben. Onze eerste stop is nog in een van de voorsteden van Bukhara. Daar staat een, qua afmetingen, indrukwekkende minaret. Ze is ook mooi afgewerkt met gemetselde versieringen, maar lijkt veel te nieuw om historisch belangrijk te zijn. De tweede stop is een workshop voor keramiek. Gelukkig krijgen we bij de obligate shop ook work te zien en een zeer degelijke uitleg van heel het proces door de eigenaar (al 5 generaties) zelf. Eerst komt het pottendraaien zelf aan de beurt. Na een dag drogen komt een grondlaag van rode klei waarop de tekening uit de losse hand aangebracht wordt. Eens dat ingedroogd is, komt de glazuurlaag. Deze bestaat uit: quartz, kaolien, gewoon glas en de asrest, na verhitten tot 1400 °C, van een lokale plant (100 kg plant geeft 4 kg geelachtige kristallen). Dit alles wordt met een, door een ezel aangedreven molensteen, fijn gemalen en op de tekening aangebracht . Als de potten nu gebakken worden wordt het glazuur transparant bij 1050 ° C. Voila, nu kunnen jullie het ook allemaal.

Wat verder stoppen we nog eens bij een Sardoba (bron / cisterne uit de 11^de eeuw) en bijhorende caravanserai die tot de 19^de eeuw operationeel geweest is maar er nu als een ruïne bij ligt. Verdere bezienswaardigheden beperken zich tot een enorm zonnepanelenpark dat de weg gedurende minstens 1 km volgt en een gasleiding die her en der opduikt. De leiding is volgens mij een staaltje van Sovjet engineering. Ieder huis wordt bereikt, maar hoe? Nu eens als een portaal over een zijweg, dan weer tussen de bomen, dan vastgemaakt aan de gevel van een huis om dan weer te verdwijnen onder een oprit. Rare jongens die Sovjets maar toch bedankt om een al bij al vrij saaie rit wat op te beuren.

Iets voor 3 komen we aan hotel meridian by reikartz aan. De gidse zit al te wachten en moet dit nog 5 minuten extra doen omdat we onze valiezen in de kamer willen zetten en omdat we een extra laagje factor 50 willen aanbrengen! Nu zijn we klaar om de eerste bezienswaardigheid van Samarkand te bezichtigen. Het bezoek aan het mausoleum van Amir Timur (= Timur lenk = de stichter van de dynastie der Timurieden) begint met een uitleg over hoe de Timurieden vanuit Samarkand alles van Iran tot Noord Indië onder hun heerschappij kregen. Het mausoleum zelf is zeer mooi zowel langs de binnen – als langs de buitenkant. Er staan tombes voor de leermeester van Timur lenk, Timur zelf en een paar van zijn kinderen en kleinkinderen. Voor meer nazaten was er geen plaats noch tijd omdat ze elkaar sneller vermoordden dan dat ze zich konden voortplanten ondanks de 4 officiële echtgenotes en de veertigtal “diensters”. De laatste overlevende telg vluchtte naar India waar hij zich omschoolde tot Moghul.

Van het mausoleum rijden we langs een mooie laan naar Registan square. Daar staan recht tegenover elkaar 2 madrassas en aan de derde zijde één moskee. De tweede madrassa werd kort na de eerste gebouwd omdat de eerste zo succesvol was dat de campus moest uitgebreid worden. Er startten namelijk ieder jaar 1000 leerlingen die het volledige curriculum (religie maar ook wiskunde, sterrenkunde, kalligrafie, poëzie , enz.) moesten doorlopen. Daarvan bleven er uiteindelijk maar 100 over omdat men erg streng was (bv driemaal te laat zijn voor het eerste morgengebed = 4 ’s morgens betekende de uitsluiting).

De madrassa was gratis voor studenten van Samarkand maar studenten van buiten Samarkand woonden in de madrassa en moesten dus huur betalen. De tweede madrassa kan niet bezocht worden omdat daar nu concerten in gegeven worden en dus gaan we vervolgens naar de moskee.

Die is ook zeer mooi met rijkelijke versieringen in lichte kleuren en bladgoud over de papier mache stalactieten die de verschillende nissen versieren. Ook het plafond is knap met een trompe l’oeil waardoor het vlakke plafond een koepel lijkt. Na het bezoek van de moskee verlaten we de Registan square om naar de moskee van Bibi Khanim te gaan. Bibi maakte deel uit van de harem van een van de rechtstreekse afstammelingen van Genghis Khan. Timur liet de brave man executeren en nam de harem (en derhalve Bibi) over. Daarna huwde Mr. T met Bibi waardoor hij een koninklijke titel in de wacht sleepte. Enfin, eens Bibi the first lady van Timur was, werd ze ook zijn raadgeefster. Zij gaf onder andere de opdracht om deze moskee voor Mr T te bouwen terwijl hij een of andere speciale militaire operatie aan het uitvoeren was. Die moest de grootste van het rijk worden om te bevestigen dat T de grootste van allemaal was. Mr. T vond de moskee echter nog te klein en wilde hem daarom laten afbreken. Zover is het echter niet gekomen, omdat T bij zijn volgende veldslag het onderspit dolf en in een kist terug naar Samarkand kwam. Niet getreurd echter, de tand des tijds en een occasionele aardbeving deden waar T geen tijd voor gehad had, waardoor het hele bouwsel tot een ruïne verging. Bij de onafhankelijkheid van Uzbekistan (1991) werd de ruïne grotendeels heropgebouwd waardoor men zich nu rekenschap kan geven dat T ongelijk had en dat die moskee best heel groot was. Een voorbeeld van hoe hoogmoed voor de val komt.

Afsluiten doen we met een bezoek aan de bazaar. Hier is alles, food en non food te vinden. We lopen er gewoon eens door om de sfeer op te snuiven waardoor we ons meer en meer realiseren dat we niet alleen geen siësta gehad hebben vandaag maar ook geen lunch. We laten ons dan ook onverwijld afzetten aan een restaurant op wandelafstand van ons hotel. Het ziet er allemaal erg chic uit waardoor Gertrude begint te denken dat we de afwas zullen moeten doen aangezien we stilletjes onze miljonair status (in Uzbeekse Sum) verloren hebben. Alles komt echter goed. Gertrude’s stukjes lam zijn lekker en mijn kip julienne met champignons moet er zeker niet voor onderdoen al is de room en de kaas er misschien wat te veel aan. Ook de financiële kant van de zaak komt goed omdat we met de kaart kunnen betalen. Morgen pikken we een paar verse miljoenen op en dan lacht de toekomst ons weer toe. Slaapwel