Het begin van de dag is vergelijkbaar met gisteren. Wekker op 7:30, langzaam op gang komen omwille van de benen (ja meervoud want één van Gertrude en één van mij ten gevolge van de minaret beklimming), ontwijkend ontbijt waarbij het schil- en kookadagio gevolgd wordt, tandjes poetsen met flessenwater en insmeren met factor 50. Het vervolg is heel anders. Yacoub, onze chauffeur, voert ons en onze gidse naar een park aan de rand van de stad en daarmee zit zijn taak erop. Gisteren had hij meer dan 400 km voor de boeg van de Chevrolet, nu mag hij aan een zeer vroege siesta beginnen. Wij beginnen aan een “lange” wandeling terug naar het hotel. Echt lang is de wandeling niet maar bij 40° C lijkt 1 km al vlug 10 km. Wij beginnen in dat park, dat door de Sovjets aangelegd werd om de bewoners van Bukhara wat schaduwplekjes te geven, omdat daar het oudste bouwwerk van Bukhara staat. Het is een mausoleum uit de 14^de eeuw dat niet met de typische kleuren versierd is maar enkel door creatief gebruik te maken van metselwerk dat erg mooi oogt. Bovendien is het mausoleum perfect bewaard omdat het grotendeels onder zand van de woestijn gezeten heeft.

Na dit bezoek gaan we naar het volgende bouwsel aan de andere kant van het park. Daar bezoeken we een klein museumgebouwtje dat over een bron geplaatst werd. Het museumpje heeft een aantal kaarten die uitleggen hoe de waterhuishouding van Bukhara in elkaar zit. Bij het buitengaan ligt een toeriste op de grond, geveld door de warmte. Gelukkig ligt ze in het gebouwtje waar een airconditioning zijn best doet om de temperatuur redelijk te houden. Er is voldoende volk aanwezig om de vrouw te helpen dus blijven we niet meer om de ramptoeristen te spelen. De scène herinnert er ons wel aan dat we zoveel mogelijk in de schaduw moeten blijven en dat we voldoende moeten drinken. Hoe moet het hier zijn in de zomer wanneer de temperaturen kunnen oplopen tot 50°C … en meer.

Aan dezelfde kant van het park is ook een overdekte markt. We kopen er een paar bananen (veilig om te eten want “peelable” en bovendien ook “stopperig” wat ook van pas kan komen bij hyperactieve darmen) en lopen door de markt die zich blijkbaar vooral toelegt op kruiden in allerlei geuren en kleuren. Daarna slenteren we langs de moskee van de 40 kolommen. Dit is nog een actieve moskee waarbij men slechts aan 40 kolommen komt als men de weerspiegeling van de 20 echte kolommen in het vijvertje voor de moskee meetelt. Van daar lopen we langs de Eiffeltoren van Bukhara (= een ijzeren watertoren van de Sovjets die maar een paar jaar in dienst geweest is en nu uitgerust werd met een lift zodat hij als uitkijktoren kan gebruikt worden) richting Registan (= betekent “zand” = het plein voor de ingang van het impressionante fort = de ark). Het fort werd bewoond door de heersers van Bukhara, de ene al wreedaardiger dan de andere. Van de laatste vier bestaan foto’s en ze zagen er inderdaad duidelijk niet de zachtaardigste uit.

Om over een andere onzachtaardige man te spreken kuieren we verder tot aan het Poi Kalyon plein, maar niet zonder eerst op een terrasje een banaan op te eten en een flesje fris water te drinken. Op dit plein staan drie impressionante gebouwen. Een 48 m hoge minaret (die we niet kunnen en niet willen beklimmen); een grote madrassa (die we niet kunnen bezoeken omdat er nog altijd in onderwezen wordt) en een moskee (de tweede grootste van Uzbekistan alleen voorafgegaan door die van Samarkand). Vooraleer we de moskee bezoeken, krijgen we nog een verhaal over Genghis Khan, niet direct de meest zachtaardige historische figuur. Het is niet zonder reden dat men vastgesteld heeft dat 0.5% van de mannen op de hele wereld een Y chromosoom heeft dat naar Genghis Kahn verwijst. Als men alleen naar de bevolking van Mongolië kijkt zijn dat er 8%. Het kan niet zijn dat zoveel vrouwen verliefd waren op de man. Enfin, we wijken af, nu het lang beloofde verhaal. Het verhaal gaat dat Genghis Khan in de 13^de eeuw naar Bukhara trok om te doen waar hij goed in was: steden afbranden en nakomelingen (met of zonder toestemming) verwekken. Aan de minaret gekomen keek hij vanop zijn paard omhoog naar de spits van de minaret waardoor zijn petje op de grond viel. Om zijn petje op te rapen moest de grote Genghis zich buigen waardoor hij zich rekenschap gaf dat Allah de grootste was en dat het dus voor zijn verdere aardse bestaan beter was de minaret die voor Allah gebouwd was, niet te vernietigen. Als dat geen mooi verhaal is, nietwaar? En als jullie dat niet geloven, dan laat ik me wel iets anders wijsmaken … misschien voor de volgende blog.

Het laatste wapenfeit samen met onze gidse vandaag is een bezoek aan de moskee waar ik voor de eerste keer op deze reis een schaamrokje aangebonden krijg … omdat mijn knieën onder de afgeritste broek komen piepen en omdat mijn tenen door de Teva sandalen zichtbaar zijn. We maken ons daar allemaal al lang niet meer druk over en bezoeken het enorme en zeer mooie binnenplein van de moskee. De moskee zelf kunnen we niet bezoeken omdat het gebed aan de gang is. Nu vinden we dat het tijd is om de resterende banaan op te eten, van een welverdiende siësta in de airconditioning te genieten en ons bezoek van deze voormiddag voor het nageslacht (en vooral voor onszelf) vast te leggen.

Onze na siësta activiteit beperkt zich tot het zoeken van een gezellig restaurant met een (dak)terras voor de avond, het verorberen van een aperitief, het avondeten en het wat slenteren onder het mensen kijken. Het zoeken naar een restaurant dat aan al onze criteria voldoet, blijkt moeilijker dan verwacht. Het aperitief is een typisch broodje van Bukhara met een groene thee (die er roze uitziet door het toegevoegde fruit … en kleurstoffen?). We nuttigen dit alles op een terrasje waarop water verneveld wordt. Het is verfrissend (wat erg welkom is want het is nog steeds 35° C) maar ik voel me toch een beetje zoals de groenten en de vis in de Hypercor van Puerto Banus. Dat belet ons niet een stukje te eten op een gezellig terrasje van waar het plezant is “speciale” voorbijgangers stilletjes te becommentariëren.

Eens dat allemaal achter de rug is, kunnen we met een gerust hart het tweede deel van de blog van vandaag schrijven. Hopelijk is en blijft het interessant. Slaapwel