Dat we vandaag van Khiva naar Bukhara rijden betekent dat er veel minder foto’s zullen genomen worden maar niet dat er niets te melden valt. Zet jullie dus maar schrap. Hier gaan we.

De wekker staat zoals altijd op 7:30 maar deze keer wacht geen mooi ontbijtbuffet op ons. Wel staan allerlei lekkernijen op onze tafel uitgestald. Jammer genoeg zijn veel van die lekkernijen (tomaatjes, kersen, iets yohurtachtigs, meloen, …) geen spek voor onze bek omwille van het adagio if you can’t peel it, if you can’t boil it, you can’t eat it. De zoete gebakjes gaan er echter in als … zoete gebakjes. Om 9:00 staan we gepakt en gezakt en ontmoeten we Yacoub onze chauffeur voor vandaag en de rest van de week. Hij ziet er een aangename man uit maar zijn taalkennis lijkt grotendeels bij het Uzbeeks te liggen. Hij rijdt met een Chevrolet zoals 90% van zijn medeburgers. Chevrolet is namelijk voor de Uzbeken wat Mercedes voor de Albanezen is. De verklaring is de aanwezigheid van een Chevrolet fabriek in Uzbekistan.

We vatten onze tocht naar Bukhara aan via dezelfde weg als de eerste dag wanneer we van de luchthaven van Urgench kwamen. Ik stel de vraag die toen ook al op mijn lippen lag: waartoe dient die blauwe pijplijn langs de weg? Het antwoord dat de pijplijn voor drinkwater dient komt na heen en weer gefoefel met een vertaalprogramma op Yacoub’s GSM. Grondwater is namelijk te ziltig. Na het goede stuk weg tot aan de luchthaven komt een strook van 100 km zeer slechte weg. Die weg doet ons denken aan de wegen die we bij de reizen door “ons Azie” onder de wielen geschoven kregen. Chaotische “voortuintjes”, kleine winkeltjes die alles verkochten, veel stof, slechte wegen en bandenreparatieateliers … misschien hadden die twee laatste wel iets met elkaar te maken

De slechte weg zou ook te maken kunnen hebben met het feit dat we ondertussen in de autonome republiek van Karakalpakstan aanbeland zijn. Deze republiek is deel van Uzbekistan op gebied van politie, defensie enz maar staat politiek op eigen benen en dus ook voor de wegen. Eens we weer in Uzbekistan zijn verandert de weg mirakuleus in een heuse snelweg waarop 100 mag (en kan) gereden worden. Nog vlug eens voltanken met LPG (alle brandstof kost hier 1/3^de van de prijs in Belgie) en we zijn klaar voor een 5 uur durende rit door de woestijn. Dit kan echter niet zonder eerst een panoramische foto van de Amu Darya rivier genomen te hebben. Deze rivier vormt de grens tussen Turkmenistan en Uzbekistan. Deze foto is één van de drie foto’s die ik in de loop van de dag zal trekken en is eigenlijk meer om Yacoub terwille te zijn dan omwille van het mooie uitzicht.

De Kyzyl Kum is namelijk een woestijn met weinig fenomenale uitzichten (zoals veel woestijnen, denk ik). By the way, woestijn is in het Uzbeeks ”safari”. We zijn dus op safari zonder het te weten en by the way # 2 de schrijfwijze van de naam van deze woestijn en van alle steden en spullen vindt men hier op allerlei manieren. De verklaring hiervan is simpel. Er zijn hier niet minder dan 4 lettertypes gangbaar: cyrillische, arabische, farsi en latijnse letters. Op onze rit door de safari komen we regelmatig een kleine nederzetting tegen. Die bestaat altijd uit een tankstation, een restaurant, een tuaolet en een parking. Ongeveer midway is voor ons de tijd gekomen om iets te eten. We bestellen 4 spiesen met lam en kip, frieten en thee voor ons drieën. Rauwe ajuin is het enige dat we vertrouwen want die zijn niet gespoeld, alleen gepeld. We moeten voor dit festijn 92’000 sum neertellen. In een bui van ongebreidelde vrijgevigheid rond ik de rekening af tot 100’000 sum (7.14 €)

Daarna zetten we onze weg vlotjes verder alhoewel vlotjes de 4 verplichte pauzes niet in rekening brengt. Op bepaalde plaatsen staan namelijk 2 politieagenten (1 voor iedere rijrichting) die alle verkeer doen stoppen voor een (theoretische) 5 minuten rustpauze. Er wordt echter niet op de duur van de pauze gecontrolleerd waardoor iedere chauffeur na 30 seconden weer doorrijdt. Een mooi initiatief om de verkeersveiligheid te bevorderen dat op niets uitdraait. Vrij kort voor Bukhara passeren we het plaatsje Gazli. Het is geen oase, het is geen stadje of dorpje, het is zelfs geen nederzetting van enige betekenis. Het is gewoon de plaats waar de Chinese mijnheer Li een concessie heeft om gaz naar de oppervlakte te halen. Nog een plaats waar onze Chinese broeders een vinger in de pap hebben.

Om 4:30 staan we na onze tocht door de safari voor het boetiek hotel Imperial waar we de volgende paar dagen gaan verblijven. Het eerste dat ik moet doen na het inchecken is de Telenet SIM kaarten uit Gertrude’s en mijn GSM halen. Ik heb namelijk van Telenet een SMS gekregen waarbij ik verwittigd wordt dat ik op 2 dagen al 50€ boven mijn abonnement gespendeerd heb (ondanks het op vliegtuigmodus overschakelen vooraleer ik de Uzbeekse SIM kaart had en ondanks de Uzbeekse SIM kaart Nadien). Dus vanaf nu zijn we alleen nog bereikbaar op het Uzbeekse nummer dat ik doorgaf of via e.mail (WiFi lijkt hier goed te werken). De tweede (een fotofinish was nodig) prioriteit is hydratatie zoeken. We hebben dit met een rit door de woestijn aan teperaturen van 40° C dubbel en dik verdiend. Om hydratatie op te zoeken wandelen we een paar 100 m tot wanneer we een schaduwrijk terrasje met een mooi zicht op een paar moskees vinden. Na de frisse pint is het tijd om de hongerigen te spijzen. We doen dit op het dakterras rechtover een andere moskee (of is het een paleis of een madrassa ???? We horen het morgen). Het voedsel was lekker, het zicht fantastisch met een mooie zonsondergang er gratis bij, de bediening was attent. Wat moet een mens meer hebben? Misschien een iPad om dit allemaal op te schrijven en een bedje om voorbereid te zijn voor morgen

Slaapwel