We hebben de wekker op 7:30 gezet omdat we gelezen hadden dat het op bepaalde plaatsen erg druk kan worden en omdat het vroeg op de dag nog relatief fris is. Na een ontbijt waarbij we voorzichtig omspringen met wat we eten (= if you can’t peel it and you can’t cook it, then you can’t eat it) zijn we klaar om onze vrije dag in Khiva aan te vatten. Eerst gaan we naar de hoogste (57 m) minaret omdat er nu nog niet veel waaghalzen klaar staan om de beklimming te beginnen … of om terug naar beneden te komen en laat dat nu net het probleem zijn. Kruisen op de erg smalle wenteltrap met ongelijke en dikwijls zeer hoge treden en zonder leuning is geen sinecure. Gelukkig moeten wij die oefening maar één keer doen. Conclusie: de inspanning is niet min en de beloning is bwah. Het uitzicht is OK maar niet overweldigend … zeker niet voor de 200’000 Sum die we moeten neertellen hebben. Een entree voor twee dagen tot bijna alles in Khiva (met uitzondering van deze minaret en het mausoleum dat we straks bezoeken) kostte maar 250’000 Sum voor ons twee.

Na de minaret trekken we naar het mausoleum van de “Worstelaar”. De worstelaar was in zijn tijd (14^de eeuw) veel meer dan een worstelaar. Hij was een ambachtsman, wetenschapper, religieuze autoriteit en waarschijnlijk nog een paar zaken. Na zijn dood werd hij begraven in zijn atelier maar een paar honderd jaar later begon men zich te realiseren wat voor een speciaal iemand hij geweest was en wou ieder met naam en faam (tot koningen toe) zich naast de worstelaar laten begraven waardoor een complex ontstaan is met straatjes tussen de graftombes. De moeite … voor slechts 100’000 Sum … wat een peulschil is voor miljonairs als ons.

Na een paar museums die we meer voor de koelte dan voor de bezienswaardigheden doen gaan we nog eens naar de tot hotel omgevormde madrassa. Een madrassa was vroeger een school zonder de exclusieve connotatie van koranschool. Zowat alles werd er onderwezen: literatuur, aardrijkskunde, muziek, poëzie … en de koran. Later is de madrassa geëvolueerd naar louter koran studie voor mensen die als imam door het leven willen gaan. Deze specifieke madrassa is een van de vele maar is met zijn 210 kamers de grootste van Khiva. Iedereen die voldoende bemiddeld was en voldoende drang voelde om in het paradijs te belanden, liet een madrassa of een moskee bouwen om zo een voucher voor het paradijs te krijgen. Dat is in ieder geval minder pijnlijk dan een carrière van martelaar palhoewel dat met het bijkomende voordeel van de 72 maagden komt. Enfin, ze zoeken het maar uit, ik ben geen specialist maar ik denk dat de huidige hoteleigenaars geen voucher voor het hiernamaals gekregen hebben omwille van een verbouwing / herbestemming die ze deden.

Na de madrassa gaan we naar de Juma moskee. Dat is de moskee die ons gisteren aan de kathedraal van Cordoba deed denken. Die kathedraal was immers initieel ook een moskee. Alleen zijn de pilaren hier van hout en niet van marmer zoals in Cordoba en is de reconquista niet ver genoeg Oostwaarts gegaan om ook deze moskee te transformeren tot kathedraal. We genieten wat van de koelte in de moskee en slenteren daarna verder tot het Zindal paleis. Het is hier veel drukker dan gisteren omdat een Vlaamse en een Franse groep alleen al een goede 40 personen uitmaken. Op zoveel volk had de koning vanop zijn zilveren audiëntie troon (die nu in de Hermitage in St Petersburg staat) niet gerekend. We besluiten dat het voor deze voormiddag genoeg geweest is en wandelen eerst voorbij La Terrassa waar we een tafeltje voor vanavond reserveren om dan naar het pleintje naast ons hotel te gaan. We eten iets klein (met een frisse Uzbeekse pint = geen Sportzot of dergelijke) en gaan het heetste van de dag in onze kamer met airconditioning doorbrengen.

Om 4 uur hervatten we onze activiteiten = straatje in, straatje uit slenteren waarbij we bouwsels die we gisteren ook zagen, herbezoeken maar waarbij we zo nu en dan toch weer op een andere madrassa, een ander paleis, een andere toegangspoort of een andere moskee botsen. De vraag die zich blijft opdringen is: waar woonden de gewone mensen? Een vraag die we aan de volgende gids zeker zullen stellen, want we vermoeden dat de volgende UNESCO steden niet anders zullen zijn.

Omdat het toch nog redelijk warm is, lassen we in onze slentertocht regelmatige (drink)pauzes in op de vele lommerrijke bankjes die her en der opgesteld staan. Dat is ook goed voor Gertrude’s been. Rond 7:30 is het tijd om naar La Terrassa te gaan waar de luxe tafel (zo heet de tafel met het beste uitzicht op de zonsondergang) voor ons gereserveerd werd. Voor 300’000 Sum (21.4 €) eten we met z'n tweeën zeer lekker met een grote pint (over de lokale wijn gisteren heb ik niet naar huis geschreven) en met een mooie zonsondergang over de museumstad Khiva. Morgen op naar Bukhara, een stad die Khiva naar de kroon zou kunnen steken maar eerst nog mijn verslag posten terwijl de proeflezer nog wakker is en haar been niet opspeelt. Polé Polé evolueert dat hopelijk verder in de goede richting. Merci Big Pharma.