Het lijkt erop dan mijn snotverkoudheid na bijna 2 weken net op tijd de strijdbijl begraven heeft. Gertrude lijkt minder geluk te hebben. Een tweetal weken geleden stond ze op met pijn in haar been. Een eerste dokter dacht dat wat Voltaren gel de oplossing zou brengen. Niet dus en dan maar naar een tweede dokter. Die dacht dat het om een peesontsteking ging en dat Celecoxib tabletjes de oplossing zouden zijn. Niet dus. Dan maar een derde dokter erbij gehaald. Die bevestigde min of meer de peesontsteking diagnose en schreef Lyrica, Zaldiar en kinesie voor. Er wordt besloten de Lyrica en kinesie een kans te geven en de Zaldiar, als supersub, op de bank te houden. Hopelijk brengt dit, samen met zo nu en dan, indien nodig, een Dafalganneke, voldoende soelaas om de reis comfortabel te laten verlopen. We hopen op het beste.

Voor zover de inleiding, nu de reis zelf. Eerst en vooral moet gezegd worden dat onze bus -; trein –; vlieg - en autoreis vlot verlopen is ondanks het feit dat de vlucht uit Brussel richting Istanbul met een half uur vertraging vertrok terwijl we in Istanbul maar goed anderhalfuur tijd hadden en Istanbul een enorme luchthaven is. Onze onrust had echter vooral te maken met een verkeerde inschatting van het vertrekuur vanuit Istanbul richting Urgench. Op de instapkaart stond boarding time wat wij gelezen hadden als vertrektijdstip. Herlezen van de boarding pass gaf ons derhalve plots een extra uur tijd. De vlucht zelf van Istanbul naar Urgench baarde mij wel enige bezorgdheid. De splinternieuwe Airbus bleef, zelfs tot wanneer we al een tijdje opgestegen waren, het typische geluid maken van een bagageluik dat afgesloten wordt. Dit was voor mij de eerste keer in mijn toch uitgebreide vlieghistoriek dat ik dit tegenkwam. Het doemscenario dat het luik het in volle vlucht zou begeven en dat onze valiezen (en wie weet wij zelf ook) in de Caspische zee of het Aral meer zouden verspreid worden bleef toch een beetje in mijn hoofd spoken, zeker toen het geluid terugkwam bij het inzetten van de landing. Enfin, eind goed, al goed en we landden veilig in Urgench, onze eerste bestemming in Uzbekistan

Daar stond de cauffeur ons netjes op te wachten om ons in 40 minuten naar ons hotel in Khiva te brengen. Op de weg was het erg rustig omdat het zondag was en bovendien de afsluiting van 5 opeenvolgende verlofdagen ter ere van het offerfeest. Die mannen pakken verlof hier nog steviger aan dan bij ons. Misschien brengt dit de mensen van Bpost of de NMBS wel op verse ideeen. We hebben nu wel nog meer dan 1 uur vooraleer onze lokale gids komt en we kunnen onze kamer nog niet in want alle kamers zijn volzet. We slagen er toch in ons van de warmste kleren te ontdoen (vooral het kwijtspelen van de compressiekousen en de bergschoenen verhoogt het comfort). Verder brengen we de tijd nuttig door met het kopen van een prepaid SIM kaartje (150000 UZS = Sum = ongeveer 10 €) en met het wisselen aan de hotel receptie van 100 € Op die manier denken we de ergste noden te kunnen lenigen. Later op de dag wisselen we nog eens 300 € in een bank. We voelen ons instant miljonair als we meer dan 4 miljoen UZS in onze pollen krijgen…. En in de pollen is één zaak maar zo’n stapel briefjes in een portefeuille opbergen is een andere zaak

Om 10:00 is de gidse op het appel en lopen we door de ene madrassa naar de volgende minaret en het daaraan verbonden paleis. Het is geen wonder dat Khiva de museum stad genoemd wordt want men loopt letterlijk als in een museum van de ene interessante straat naar de volgende zonder ook maar één plaats met minder geschiedenis of zonder bezienswaardigheid te moeten kruisen. Onze gidse brengt ons allerlei wetenswaardigheden aan. Zo leren we dat minaret van minar komt en dat dit vuurtoren betekent, dat de gevangenissen in Khiva quasi altijd leeg stonden omdat veroordeelden publiekelijk terechtgesteld werden door ze van de hoogste minaret te gooien, dat de Mennonieten naar Khiva kwamen om de oorlog in Europa te ontvluchten vooraleer te integreren of als Amish naar Pensylvanie te trekken, dat woorden als algebra, algoritme, tandoor, naan, enz van het Uzbeeks afgeleid zijn…. Misschien is ze een beetje chauvinistisch?p

Ondertussen is het erg warm geworden (wel geen 45 ° C zoals gisteren maar toch goed in de 30). Bovendien hangt onweer in de lucht en vallen een paar keer dikke druppels uit de lucht. Dit is het excuus dat aangegrepen wordt om een dutje te doen, we hebben namelijk bitter weinig tot niet geslapen vannacht. Na het dutje slenteren we nog wat rond zonder gids, drinken een theetje als volleerde Uzbeken en maken ons klaar om op een dakterras van een welverdiend avondmaal te genieten. Het worden twee erg lekkere lokale specialiteiten (een groene pasta met wat vlees en een gebakken rijst met wat vlees erop). Ondertussen kunnen we een zonsondergang bewonderen. Het wordt problematisch de foto’s van vandaag (op het einde van de reis maal 18) te selecteren. Enfin, dat zien we dan wel. Om de vertering te stimuleren lopen we nog eens om het hoekje om de prachtig verlichte gebouwen te bewonderen.

Conclusie: nu snel het verslag van de zeer mooie eerste dag schrijven en ons opmaken voor een hopelijk even mooie tweede dag.

Slaapwel

PS tot het einde van onze tocht door Uzbekistan (9/6/26) zijn we voor dringende zaken bereikbaar op +998 776045464. Minder dringende zaken zullen we oppikken iedere keer dat we WiFi hebben