Het is een traditie geworden om rond 8am voor het ontbijt af te spreken. Op die manier zijn we klaar om rond 9am op de fiets te springen. Vandaag lijkt de “scherpte” er wat af. Misschien omdat het al de zesde dag is of misschien omdat het een beetje motregent of misschien beide. In ieder geval, we blijven wat langer dan normaal over koetjes en kalfjes praten. Als we uiteindelijk om 9:15 op onze fietsen springen, is er een wolkendek van allerlei grijstinten (minstens 50) en regent het zeer kleine motjes. Hierdoor is het 5 à 10 °C koeler dan gisteravond (maar dan was het ook een uitzonderlijk mooie zomerse avond).

Na een half uur zijn de kleine motjes verdwenen en komen hier en daar blauwe vlekken de grijze wolken onderbreken. Bij de eerste stop op weg naar Colmar, rond 10:45, in Ottmarsheim, komt de zon zelfs al eens piepen. In Ottmarsheim staat een kerk die dateert van de elfde eeuw. Die werd natuurlijk verschillende keren gerenoveerd of heropgebouwd maar ze blijft erg mooi zowel qua versieringen (fresco’s en glasramen) als qua vorm (octogonaal met galerijen). Om 11: 30 nemen de blauwe stroken lucht resoluut de bovenhand .. in die mate dat een picnic zelfs zou kunnen overwogen worden mochten de bakkers open zijn. De bakkers zijn echter niet open en erger nog we komen zelfs geen enkel terrasje tegen. Daarom besluiten we tot in Neuf Brisach door te rijden. Neuf Brisach is een versterkte stad naar een plan van Vauban dat in 1699, in opdracht van Lodewijk 14^de, in gebruik genomen werd. Neuf Brisach is een beetje toeristisch (UNESCO werelderfgoed) en we denken daarom daar wel een restaurant te vinden. Dat plan slaagt en we doen ons nog een laatste maal te goed aan flammkuchen.' Daarna bezoeken we een deel van de Vauban vesting terwijl we onze stalen rossen op de Place des Armées vastgeketend achter laten. Rond 3:15 hebben we genoeg Vauban aan het werk gezien en halen we onze fietsen weer van stal om de laatste 20 km van onze Elzas omzwerving af te leggen.

Donkere wolken zijn ondertussen weer komen opdagen. Rond 15:30 kijken we in de richting van Colmar en zien we de regen met bakken uit de hemel vallen. Hopelijk is alles eruit gevallen tegen het moment dat wij in Colmar aankomen … en zo geschiedt. Daaraan ziet men maar weer eens hoe krachtig jullie gebedjes op de blote knieën zijn en het verschil kunnen maken. Een eitje hier en daar bij een arme klaar zal ook wel zijn impact gehad hebben. Waarvoor onze welgemeende dank.

Gertrude kent de code van de garage nog en dus kunnen we om 16:15 rechtstreeks met fietsen in de garage rijden. Veel meer kunnen we niet doen want de fietsendragers kunnen we nog niet op de auto monteren omdat die anders te lang zou zijn en de vlotte circulatie in de ondergrondse garage zou beletten.

Om 6 uur spreken we af om nog een stapje in de wereld van Colmar te zetten. Dat hebben we na zes dagen in het zadel toch wel verdiend. We wandelen van het hotel naar La Petite Venise waar een rij vakwerkhuizen de rivier Ill afboordt. Daar staan nog veel toeristen foto’s te nemen want dit is een van de bekende plaatsjes van Colmar. We gaan nog een beetje verder en hebben onze aperitief op een gezellig pleintje om daarna in de Maison Rouge voor een laatste avondmaal te gaan. Terwijl we eten krijgt Colmar nog een stevige stortbui te verwerken. Die is echter overgewaaid of uitgebuid op het moment dat we terug naar het hotel stappen. Nog maar een bewijs dat gebedjes helpen of anders weer een voorbeeld van het feit dat men niet mooi moet zijn om geluk te hebben.

Nu is het tijd om de hoofdredacteur aan het werk te laten. De epiloog volgt binnen een week of zo (nadat we terug zijn van Soerenberg).

Het ga jullie (minstens) even goed als ons