De wekker staat deze morgen een half uurtje vroeger zodat de blog kan afgewerkt worden. Daar slagen we net voor 8:00 in zodat we tijdig op de afspraak aan de ontbijttafel zijn. Na het ontbijt spannen we de ketting van George’s fiets op zodat we om 8:45 de tocht kunnen aanvatten.

Het is bewolkt en een beetje fris maar we vertrouwen de weersvoorspelling die stelt dat het gradueel gaat beteren. Eerst moeten we het stukje D-weg dat van de Col du Bonhomme komt richting Colmar gaat, nemen. We deden dit stukje gisteren bergop, nu kunnen we naar beneden rijden. Na een paar kilometer gaat onze route de wijngaarden weer in. Die wijngaarden zijn trouwens niet de eerste de beste. Kaefferkopf is namelijk een Grand Cru appellatie in Elzas.Het is trouwens niet alleen de wijn die een Grand Cru is. Ook de helling is een Grand Cru !!!

Na de Kaefferkopf, komen we in Turckheim. Ik heb een rondrit in Turckheim in onze rondrit geïncorporeerd zodat we toch een algemene impressie hebben zonder al te veel tijd te verliezen. Ondertussen is er steeds meer zon waardoor het perfect fietsweer is: fris maar niet koud, droog en weinig wind.

Het volgende stadje is Egisheim. Dat stadje kunnen we niet bezoeken omdat net vandaag een jaarlijks feest binnen de stadsmuren georganiseerd is. We kunnen niet anders dan rond het stadje rijden (wat met een paar honderd meter extra gedaan is). Aan de poort aan de andere kant van het stadje staan 2 reuzen zich op te maken voor hun grote rentree in Egisheim. Dit is voor Anne de perfecte opportuniteit om aan industriële (of noemt men dit artisanale?) spionage te doen. Ze maakt dan ook razendsnel een aantal foto’s vooraleer we ons uit de voeten maken want misschien duikt de Franse evenknie van James Bond wel ergens op!

We komen rond de middag in Roufach aan. We willen daar een broodje kopen want het is perfect picnic weer, maar komen van een kale reis terug. Alle bakkers zijn namelijk op zondag gesloten. Dan maar op zoek naar een terrasje waar we iets kunnen eten. Ook dat is echter niet evident. Ondanks verschillende rondvragen vinden we maar met veel moeite een patisserie waar ze quiches en dergelijke maken. Met een terrasje vinden is ons probleem echter nog niet 100% opgelost. We bestellen 3 quiche lorraines en 1 quiche met spinazie en zalm. Na 5 minuutjes komt de garçon terug om te zeggen dat er geen quiche lorraines meer zijn. Geen probleem, breng dan in de plaats 3 quiches met spinazie en zalm extra. Na 5 min komt de brave borst terug met de boodschap dat er maar 1 quiche met spinazie en zalm meer is. Geen probleem, breng dan 2 quiches met ajuin. Op die manier is iedereen OK voor een eerste ronde maar de quiches zijn zo klein dat er een tweede ronde nodig is. Dat is OK maar er is geen quiche met ajuin meer dus nemen twee leden van het peloton een stuk paté en het andere lid een quiche met tomaat en mozzarella.

Moraal van het verhaal? Waar een wil is, is een weg en genieten van wat men heeft ipv te zeuren over wat men niet heeft.

Met gestilde honger maar geenzins overdaan, rijden we verder naar Ungersheim (pun not intended)

Daar loopt het fout. Op een kruispunt van 5 wegen op de GPS kaart blijkt er 1 in het echt niet (meer) te bestaan en … het is juist deze die we nodig hebben om onze tocht ordentelijk verder te zetten. We nemen de weg die het meest aansluit bij de route die ik voorbereid had, maar we komen in het Ecopark van Ungersheim (Bokrijk à l'Alsacienne) terecht. Uiteindelijk, na veel heen en weer gerij, komen we toch weer op onze GPS track. Waarschijnlijk was de GPS track gebaseerd op de wegen voor de installatie van het Ecopark, enfin, het doet er niet toe we zijn weer op de goede weg.

De wind is ondertussen komen opsteken en blaast vrij stevig vanuit de richting die wij moeten volgen, het verschil tussen wind mee en wind tegen wordt zeer duidelijk. Niet alleen de wind is veranderd, ook de architectuur is gans anders, de typische dorpjes met vakwerkhuisjes zijn verdwenen en de weg is biljartvlak (de Rijn heeft daar goed werk geleverd). Bovendien zijn de wegen veel drukker (zelfs op zondag) dan de rustige wegjes tussen de wijngaarden.

Uiteindelijk komen we in het voorgeborchte van Mulhouse. De fietspaden, oversteekplaatsen e.d. vinden is geen sinecure. Zo belanden we op een parking voor Roma mensen. Daar houden we het snel voor bekeken want een Roma keffer valt Georges aan, gelukkig komt hij er zonder letterlijke en figuurlijke kleerscheuren van af.

5 min na dit voorval kunnen we de binnenplaats van Hotel Berti oprijden. Daar staat een jonge dame met een fles bubbels in de hand. Ik bedank haar bij wijze van grap uitvoerig. Wanneer ze de fles niet open krijgt, probeer ik verder de plezante uit te hangen door haar te vragen of ik kan helpen. Tot mijn grote verbazing zegt ze ja en mag ik de fles dus openen op voorwaarde dat ik ze terug geef. Ze wil duidelijk niet tegenkomen wat Girmay overkwam.

Een frisse pint en een nog frissere douche later gaan we de stad in om iets te eten. We belanden op de Place de l’Union in het restaurant Le Vieux Mulhouse om de inwendige mens te versterken. We starten met een flesje Cremant als aperitief omdat Gertrude zich bereid verklaart mee te doen.. Nu blijkt de serveerster aan haar proefstuk toe te zijn (ze heeft letterlijk nog nooit een fles bubbels ontkurkt). Gelukkig is er een collega die haar helpt bij het openen van de fles en het uitschenken ervan en weer zonder een Girmayke.

We eten lekker en wandelen terug naar het hotel Berti waar een skelet van de blog van vandaag ligt te wachten op verdere afwerking.

Slaapwel