Vandaag staan we voor de etappe met de meeste hoogtemeters. We willen daarom niet te laat vertrekken. Het compromis tussen de vroege vogels die om 7:30 willen ontbijten en de iets minder vroege vogels die om 8:00 willen ontbijten is snel gevonden. Er is weer een ontbijtbuffet voor ons (en de andere gasten van het hotel) klaargezet. Het is allemaal lekker maar kan de vergelijking met gisteren niet doorstaan. Om 8:45 is de inwendige mens voldoende aangesterkt en zijn onze kiezen weer proper genoeg om onze tocht verder te zetten. Er staat een mooi zonnetje waardoor het peloton vol enthousiasme kan vertrekken. In de schaduw is het nog wat frisjes maar in de zon is het heerlijk. Uit Straatsburg vertrekken is zoals bij iedere stad (of zelfs stadje) een uitdaging omdat de aparte fietsstroken niet altijd onmiddellijk in het oog springen. Uiteindelijk komt echter alles voor elkaar en kunnen we echt genieten van de omgeving. Die omgeving is het Canal de Bruche. Het kanaal is niet veel breder dan een grote beek en is nooit bevaarbaar geweest (we komen om de km of zo een sas tegen waardoor varen op dit kanaal uitgesloten is). Op die manier leggen we 25 km in het groen af met enkel hier en daar een andere fietser of loper die de weg met ons deelt.

Aan kilometer 28 verlaten we het kanaal en stevenen we op Molsheim af. De wind laat zich hier goed voelen. Tot vandaag zijn we in noordelijke richting gereden (= met rugwind) maar nu rijden we in westelijke richting waardoor we de wind op kop hebben en dat maakt toch wel een stevig verschil.

Molsheim is een mooi stadje met een typische marktplaats waarrond allerlei neringdoeners hun handel drijven. Eén ervan is een boulanger patissier die ook belegde broodjes verkoopt. We bestellen elk een halve baguette voor een latere picknick. Van Molsheim gaat het naar Rosheim (een paar km verder en weer dezelfde typische vakwerkhuizen). We stallen de stalen rossen en bezoeken de kerk waar een tentoonstelling van schilderijen en keramiek plaats heeft. Beiden zijn mooi maar de prijzen zijn navenant. Na het “kerkbezoek” wandelen we wat verder via een wekelijkse markt. Die houden we gauw voor gezien en zetten de weg richting Obernai verder.

Dat doen we echter niet vooraleer we onze picknick verorberd hebben. Een geschikte plaats hiervoor is een bank onder een perenboom. Onder die perenboom ligt de grond vol afgevallen peren wat me op het idee brengt dat er waarschijnlijk nog niemand is die Newton’s wetten van zwaartekracht met peren heeft uitgetest. Wij zouden dat kunnen doen mocht het niet zijn dat de wolken dreigend donker grijs worden. Daarom beslissen we dat het beter is de weg richting Obernai verder te zetten zonder veel vergelijkende studies tussen de zwaartekracht op appels of op peren.

Rond Obernai wordt de natuur (zoals bewerkt door de mens) nog mooier. Hier zijn we namelijk volop tussen de wijngaarden. Hier en daar zien we al de pluk die gestart is (we vernemen achteraf dat het vooral voor de Crémant is dat de pluk gestart is). Met die mooie natuur komen ook de hellingen. Die kunnen stevig zijn maar gelukkig zijn ze niet al te lang waardoor ik op Eco kan overleven (Gertrude trouwens ook). Een laatste bezienswaardigheid vooraleer we in Itterwiller in ons hotel inchecken is het klooster van Andlau. Dat hebben we echter vrij vlug gezien en we rijden dus nog een paar km verder naar Itterwiller. Om 4 pm zijn we op onze bestemming (Hotel Emmebuckel Faller) en kunnen we op het terras van een frisse pint genieten (anderen bestellen een glas witte wijn of een ijscrème).

Daarna maken we ons op voor een degustatie bij André Faller (ja, inderdaad, het hotel, het restaurant en de wijngaard zijn allemaal één pot nat …. maar zeer lekker nat). We krijgen een degustatie om U tegen te zeggen. Er worden ons niet minder dan 11 wijnen aangeboden (Sylvaner, Auxerrois, 2 Rieslings, Pinot gris, een assemblage van van Riesling en Pinot gris, 2 Gewurztraminer en 3 Crémants) en als ik aangeboden zeg dan bedoel ik ook aangeboden = gratis en met deskundige uitleg van de echtgenote van de wijnboer (= 1 pot nat).

Van de wijnkelder gaan we rechtstreeks naar het restaurant waar we zeer lekker eten onder het nuttigen van een Gigondas (het moet niet altijd Elzas zijn). De avond wordt afgesloten met een stevig dessert. Bij sommige is dit met profiteroles, bij anderen met een stuk taart of crème brûlée maar ik hou het bij een paar stukjes Munsterkaas geflambeerd met een marc van Gewurztraminer.

Dat alles maar om te zeggen dat het een zeer mooie dag geweest is en dat het nu tijd is om naar dromenland te vertrekken.

Slaapwel