Vandaag moeten we een tamelijk grote afstand overbruggen dus willen we (relatief) vroeg vertrekken. We hebben dus om 8 uur aan het ontbijt afgesproken. Bij het ochtendgloren hadden we al meer ochtend dan gloren gezien maar we zijn tevreden dat het niet (meer) regent. Om 9 uur vertrekken we. Zoals ieder vertrek uit (of aankomst in) een stad(je) is het ook deze keer een heel gedoe met slalommen van het ene fietspad naar het andere en te pas en te onpas verkeerslichten maar uiteindelijk slagen we erin, zonder kleerscheuren, rustiger wegen te bereiken.

Het weer valt tot 10:30 goed mee maar dan is ons geluk echter opgebruikt. Het begint gezapig te regenen en langs alle kanten ziet het er tamelijk donker uit. Dit alles zet me aan het denken over de betrokkenheid van de lezersschare. Het is allemaal fijn te lezen dat er geduimd wordt voor droog weer maar het zou best wat meer mogen zijn. Wat gedacht van bv een Weesgegroetje iedere avond voor het slapengaan (liefst op blote knieën) … zoals wij zelf ook doen? Of zo nu en dan een eitje of 6 (een omelet van 6 eitjes is ook OK) voor de Arme Klaren?

Enfin, we blijven een hele tijd, onder een gezapige maar aanhoudende regen, voort pedaleren tot plots opschudding het peloton treft. Een kwart van het peloton gaat namelijk tegen de vlakte wanneer Gertrude op een brugje met haar poep in het …. gras valt (ze is 47 jaar geleden al in de boter gevallen). Het gras is echter zacht genoeg om Gertrude zonder veel erg verder te laten aansluiten bij de rest van het peloton dat sportief op haar wacht.

Kort nadien moeten we gedurende een goede 5 km langs de D424 verder naar Selestat. Dat is niet leuk in goed weer laat staan wanneer het regent. Dan maakt het opspattend water de beleving nog minder enthousiasmerend . Op het einde van die strook wordt de gezapige regen ingeruild voor een echte wolkbreuk. We schuilen onder wat dichte begroeiing tot het ergste over is en rijden dan verder tot het eerste restaurantje van het nabijgelegen Selestat. Het is wel nog niet middag maar we zijn wel ongeveer halverwege wat voldoende is om ons te laten beslissen de inwendige mens te versterken. We doen dit met een flaemmekuech (= de Elzas variant van een pizza) en een pint.

Na het eten is de zon er zowaar doorgekomen en gaan we vol goede moed weer op weg.

We rijden via de scenic route door Selestat waardoor we toch een idee krijgen van wat Selestat als patrimonium te bieden heeft en rijden dan verder richting Straatsburg. Niet zonder echter een bezoek te brengen aan de abdij van Ebensmunster. De eerste vermeldingen van de abdij dateren van de 7^de eeuw. Twee branden en talloze verbouwingen later blijft alleen nog een overdadig barok bouwsel over. Niet mijn voorkeur maar ieder zijn meug.

Bij het buitenkomen is daar weer een serieuze regenbui. Terwijl we staan te schuilen komt een man van onze leeftijd aangelopen die duidelijk ook zo droog mogelijk wil blijven. Een gesprek ontspint zich na een banaal begin over het weer. Al snel gaat het gesprek via een paar rare kronkels de religieuze toer op. Ik denk dat hij een grapje maakt als hij zegt dat hij God gevraagd heeft of het vandaag ging regenen en dat God geantwoord heeft dat hij best de auto nam. De man is echter erg serieus en het gesprek eindigt met een paar flyers die ik van de man krijg (omdat ik er de meest religieuze (of serieuze??) van de vier uitzie). Ooit zal ik de flyers wel eens bekijken maar ik weet nu al dat het over de juiste keuzes (voor God of voor een goddeloos bestaan) maken gaat. De voorlopige conclusie is dat ik naast muggen ook religieuze fanatiekelingen aantrek.

Als de regen stopt, fietsen we snel weg vooraleer de fanatiekeling de kans krijgt ons verder te belagen! Na de fikse bui van daarnet komt de zon weer piepen. Dat nodigt ons uit om onze regenjas weer uit te doen. Dit mooie liedje duurt echter niet lang want met nog 15 km te gaan begint het weer te regenen. Gelukkig niet voor lang want we komen met goed weer in “A la Ferme” in Osthouse aan.

Het is een mooi gerestoreerde grote boerderij waar we zeer goed onthaald worden. Onmiddellijk wordt het avondmaal in de Aigle d’or op 200 m van ons hotel gereserveerd en kunnen we ons achter een glas Riesling in de tuin zetten. Dat hebben we verdiend. Ondertussen vraag ik de dame in de receptie of ze onze kleren wat kan drogen. Vooral de kousen en de koersbroeken zijn erg nat De dame stelt voor onze natte kleren eerst te wassen (ze heeft waarschijnlijk schrik dat haar droogkast vuil zal worden) Dat is allemaal OK voor ons als we morgen maar weer droge kleren kunnen aan doen.

Een deugddoende douche later stappen we naar de Aigle d’or waar we een aantal bekende gezichten terug zien. Het hotel en het restaurant (met Michelinvermelding en Gault&Millau 2 koksmutsen) zijn familie en werken samen op drukke momenten. Wat er ook van zij, we eten zeer lekker en zeer veel (een zeer groot bord girolles gevolgd door een onglet van een paar runderen).

Voldaan kunnen we, onder een gezapig regentje, terugkeren naar het hotel om onze gedroogde klerennterug te vinden en ons toe te leggen op de dagelijkse blog.

Slaapwel