Lectori salutem.

We hebben deze namiddag om 3 pm met Anne en Georges in ons hotel in Colmar afgesproken. Dit betekent dat we niet op een goddeloos uur moeten vertrekken en dat onze wekker dus ook niet vroeger dan normaal zijn werk moet doen. Bovendien staan de valiesjes al klaar en is de fietsendrager al op de auto gemonteerd. We kunnen dus quasi onmiddellijk na het boterhammetje vertrekken voor een rit zonder veel avontuur. Zelfs al was het uur niet goddeloos, zelfs al was het een doordeweekse werkdag voor de aktieve bevolking van het land, zelfs al was er hier en daar een werf, nog nooit hebben we zo’n relaxe rit gehad. Het grootste oponthoud was op het kruispunt in Hamme Mille waar een rondpunt (waarom noemen we dit eigenlijk een rond punt? Zijn niet alle punten rond … mochten ze afmetingen hebben? Zouden we dan niet de Noord Nederlandse nomenclatuur “rotonde” moeten overnemen? Enfin dat doet er in deze blog niet toe) aangelegd wordt.

Op aanraden van een paar mensen reden we niet via Straatsburg naar Colmar maar via Lunéville, St Dié, de Col du Bonhomme en Kaysersberg. Die weg is qua km iets korter maar qua tijd iets langer. De omgeving is echter mooier en passeert in Kaysersberg waardoor we een sneak preview krijgen van onze overnachtingsplaats over een paar dagen.

Uiteindelijk komen we om kwart voor drie in ons hotel toe. De ontvangst, de ondergrondse garage en de kamer vallen mee (al had de kamer een paar cm2 groter mogen geweest zijn). Op het einde van de fietstocht overnachten we hier nog eens. Misschien is de kamer tegen dan wat gegroeid. Als we alles uitgepakt en geherorganiseerd hebben voor de fietstocht zijn Anne en Georges ook aangekomen en kunnen we Colmar verkennen. De stad is groter dan ik gedacht had (67’360 inwoners toen ik het zopas opzocht) en vol mooie gebouwen en gebouwtjes in de typische vakwerkstijl (= colombages afgeleid van het Latijn “columna” = de houten balken en kolommen).

We hebben geen tijd om meer te doen dan de oude stad te doorkruisen omdat we om 5 pm een afspraak hebben ten huize Karcher. Ik hoop het volledige gamma hogedrukreinigers te kunnen zien maar wat blijkt? Karcher is slechts een ver familielid van Kärcher dat zich toegelegd heeft op de wijnbouw. Een mens kan toch tegenslag hebben, nietwaar? We maken van de nood een deugd en hebben een gesmaakte degustatie (pun intended) met een Crémant, een Sylvaner, een Riesling, een Muscat, een Pinot gris, een Gewurtztraminer en een Pinot noir. Mij vallen de Riesling en de Muscat zeer goed mee en het zou dus wel eens kunnen gebeuren dat we, na onze tocht, met de auto langskomen om een paar flessen te kopen.

Na de kleine slokjes wijn is het tijd om de dorst te lessen met een frisse pint gevolgd door een lekkere maaltijd bij Le Zinc (een restaurant dat zowel door de receptie van het hotel als door Mr Karcher, die van de wijn, aangeraden werd). De niertjes in mosterd saus zijn nog niet helemaal achter de kiezen verdwenen of het begint zachtjes te regenen. Dat zal deugd doen aan de tuin maar voor onze haargroei zal het te laat zijn, vrezen we. We troosten ons met het idee dat de regen die nu uit de lucht valt er morgen niet meer kan uit vallen en stappen dus gezwind naar het hotel want de blog moet nog geschreven worden en de hoofdredacteur moet nog wakker zijn.

Slaapwel en tot morgen