Laat mij starten met het beloofde weerbericht. Wat vannacht betreft heb ik geen idee want ik heb de hele nacht geslapen en Gertrude kan ook geen bijkomende inlichtingen verschaffen. Dat we beiden goed geslapen hebben is het goede nieuws. Het minder goede (maar niet onverwachte) nieuws is dat het er deze morgen erg grijs uitziet. Het weerbericht per uur van Accuweather geeft aan dat het gaat regenen om 14:00 en om 18:00. Het zal er dus op aan komen onze geplande wandeling voor 14:00 te voltooien. We hebben in onze B&B, zoals op de meeste plaatsen, een klein keukentje. Maar wat we hier hebben (en op de meeste plaatsen niet) is een zak met bagels, een stolp met allerlei grote en kleine muffins, Philadelphia en cheddar kaas, fruitsap, yoghurt, koffie en thee. Op die manier kunnen we zowel voor ons ontbijt als voor een middagsnack zorgen want waar we gaan wandelen is de kans op een frietkot erg klein.

Vandaag gaan we naar de Reed Lakes trail in het gebied van de Hatcher Pass. De Reed Lakes trail gaat langs een lower en een upper lake. Vooral de lower lake schijnt mooi te zijn … en is maar 10 kilometer vanaf de trailhead. We vinden relatief gemakkelijk de weg, enerzijds vanwege het kaartje dat we gisteren kregen en anderzijds met behulp van de wandel GPS. De auto GPS haalt nog altijd rare streken uit. Onderweg krijgen we een constante afwisseling van droog weer en miezeren (“miezeren” is waarschijnlijk het meest gebruikte woord in deze blog). Als we rond 10:00 aan de tocht beginnen is het 10°C wat OK is zolang het maar niet regent.

We beginnen echter met een tegenslag omdat we zonder veel naar de GPS te kijken een tamelijk brede weg volgen. Die weg loopt bijna parallel met het pad voor de Reed Lakes maar is niet juist. Het duurt een tijdje voor ik naar de GPS grijp en constateer dat we verkeerd zijn. Oh well, 1.4 km extra is ook het einde van de wereld niet. Het juiste pad is niet zo breed als de foute weg maar toch ook nog tamelijk breed en zeer goed onderhouden. We zien ook om de paar meter “zijpaadjes” die door de struiken gaan. We hebben gehoord dat midden augustus het hoogseizoen voor de blueberries (= blauwe bosbessen) is en dus kunnen de zijpaadjes ofwel door mensen of door beren veroorzaakt zijn. Onder beide scenario's zijn de blueberries de pineut want eindigen zij in een hoop &@#§!&. Ik zie op het pad zo nu en dan een spoor dat niet van een paar schoenen afkomstig is. Deze sporen zijn ofwel van een zeer grote hond ofwel van een vrij kleine beer. Hopelijk komen we het niet te weten.

Na een paar km wordt het paadje smaller en krijgt het meer karakter (= steiler en bezaaid met grotere rotsblokken). Als beloning voor de steeds grotere inspanning krijgen we een steeds wijdser zicht op de vallei. Wat die gletsjers tienduizend jaar geleden aangericht hebben tart de verbeelding. Op zo’n 2 à 3 km van de bestemming geraken we aan de babbel met een groepje dat aan de Upper Lake gekampeerd heeft. Zij zeggen dat de Lower Lake het mooist is, maar dat we eerst nog over een patch met boulders moeten voor het easy going wordt. Rond 12:30 zijn we ongeveer 500 m van de Lower Lake en hebben we de patch met boulders (met enige moeite) overwonnen maar dan begint nog maar onze miserie. Na de boulders gaat het “pad”, of wat ervoor doorgaat, zeer steil bergop en is het bijna onbestaande paadje spekglad door het continu miezeren en door de mensen die ons voorgingen en weggleden. Gertrude valt een eerste keer met als resultaat dat haar broek vol modder hangt. Binnen de paar minuten valt ze nog een tweede keer met als resultaat dat haar broek nog voller met modder hangt en dat nu ook nog haar regenjas besmeurd is. Daarmee is de maat vol en we besluiten de Lower Lake te laten voor wat ze is (een grote plas water) en de boulders een tweede keer (maar nu in de andere richting) over te steken. Hierdoor behoudt Jezus het record van aantal keer vallen in een kort tijdsbestek. Hij deed het driemaal tijdens zijn kruisweg terwijl Gertrude maar tweemaal tijdens haar kruisweg viel. We hopen dat Hij zijn record behoudt.

Op de terugweg vinden we in de buurt van een verlaten beverburcht / dam een geschikt plaatsje om de picknick te verorberen. Daarna kunnen we verder naar beneden en komen we meer en meer mensen tegen. Dat het zondagmiddag is kan niet de enige verklaring zijn en al zeker niet voor het feit dat ze allemaal plastic containers van verschillende groottes bij hebben. De verklaring is dat ze in familiaal verband blueberries komen plukken. Tegen deze hordes is geen beer opgewassen. We slaan een babbel met zo’n familie en die leggen alles wat de blueberry pluk betreft van naaldje tot draadje uit. Met die wetenschap rijden we terug naar onze B&B waar we zowel onszelf als onze bemodderde kleren wassen en dan een vroeg diner (à l’Américaine) plannen want we hebben allebei al serieuze honger. Deze keer is The Ale House onze bestemming omdat ik weet dat ze daar naast koffie, thee, water, Cola, en melk ook 44 bieren van het vat hebben. Ik krijg een lijstje waarop geen enkel bier staat waarvan ik de naam herken. De dienster is echter vol goede wil en brengt me twee staaltjes van bieren waarvan zij denkt dat ik ze lekker zal vinden. “No Woman no Cryo” is een zeer troebel biertje van 7% van een brouwerij in Girdwood (had ik dat geweten) en is een schot in de roos. Dit past perfect bij mijn burrito terwijl Gertrude gelukkig is met haar appelsap bij haar Quesadilla;

Na onze Tex Mex avond is het nog maar 18:30 en heb ik een zee van tijd voor de blog en voor een partijtje pool. In de eerste ronde krijg ik royaal op mijn tjoepe dus moet ik nogmaals proberen te winnen. Dat lukt en daar houden we het op zodat niemand wint noch verliest. Nu kunnen we nog naar het VRT nieuws kijken, van de zoveelste overwinning van de Gantoise genieten, nog wat lezen en dan dromen van zon in de Matanuska Vallei die morgen op het programma staat.

De weersvoorspellingen hebben een grote impact op onze tijdbesteding hier. De regen die gisteren voor vandaag voorspeld werd deed ons beslissen gisteren meer te stappen dan gepland om zo maximaal van het goede weer te profiteren en vandaag een snipperdag te nemen. De regen die voor vandaag voorspeld was leek er inderdaad al vannacht te zijn gekomen. We hebben beiden (op verschillende tijdstippen) inderdaad regen gehoord, maar wanneer we deze morgen voor echt wakker worden regent het niet meer. Toch maken we er een trage start van omdat de tocht die voor vandaag gepland was (= Harding Icefield) gisteren al gedeeltelijk gedaan werd. Voor vandaag plannen we niets lang of moeilijk omdat we niet gemotiveerd genoeg zijn om in de regen rond te lopen. Onze eerste bestemming vanmorgen is de Lighthouse Bakery waar we in jeugdige overmoed een Cinnamon roll, een chocolade donut en een, om in het Alaska thema te blijven, een bear claw kopen. Vooral de cinnamon roll is zeer gewichtig. Ik denk dat hij ongeveer even veel weegt als een suiker rozijnen brood van bij onze bakker. We slagen er dan ook niet in al onze aankopen op te eten. De berenklauw zal tot deze middag moeten wachten, als de rest tegen dan al verteerd is.

Na het ontbijt wordt het wat doelloos rondlopen (= erg atypisch voor ons in het algemeen maar al zeker op deze trip). We komen aan het dock of the bay waar we naast Otis Redding plaats nemen om the tide to roll by the watchen en time to wasten. We raken wel in gesprek met een koppel dat net van de visvangst (het lijkt er niet op dat ze wonderbaarlijk te noemen is) terug is. Ze staan hier aan te schuiven om hun vangst te laten diepvriezen en naar huis op te sturen. De man geeft aan dat het geheel niet kosteneffectief is maar dat het “Good Fun” is. Daarna lopen we wat winkeltjes binnen en ook het bureau van de organisatie die ons morgen zal rondvaren in de Kenai fjords op zoek naar allerlei marine life. Daarna wandelen we langs het visitor center waar we een film over de Kenai fjords bekijken. We doen dat allemaal met één oog permanent op de lucht en de wolken waar nog steeds geen druppel regen uitgevallen is. Daarom besluiten we ons aan een klein wandelingetje, dat In het visitor center aangeraden werd, te wagen. Het wandelingetje (ongeveer 1 mile) noemt “The two lakes trail” … omdat er twee meertjes liggen. Mooi zonder echt speciaal te zijn maar goed om de tijd zinvol op te vullen en de spieren van het laatste melkzuur van gisteren te ontdoen.

Na de twee meertjes bekeken te hebben, komen de berenklauw en de halve voet van Subway aan de beurt waarna we weer voor een dilemma staan. De lucht heeft er al een aantal keer dreigend uitgezien maar heeft ook al een aantal keer een waterzonnetje doorgelaten. We hakken de knoop door en beslissen één van mijn plan B wandelingen te doen. Het wil toch niet regenen!!! De Tonsina Creek wandeling is maar een 6-tal kilometer lang en niet meer dan 300 cumulatieve hoogtemeters. Het eindpunt is een brug over het riviertje waardoor men makkelijk op een strandje uitkomt. Het riviertje biedt een heel spektakel. Eerst zagen we tamelijk veel meeuwen die in het water doken, daarna zagen we waarom ze dat deden: er waren niet een paar visjes, er waren honderden ja zelfs duizenden zalmen die probeerden de rivier op te zwemmen. Bij nader inzien waren de meeuwen niet de enige ambetanterikken. De zalmen onderling leken ook een appeltje of verschillende appeltjes met elkaar te schillen te hebben. Vooral de zwaksten (= niet noodzakelijk de kleinste maar vooral de minst actieve, zij die op hun laatste vinnen lijken te lopen) werden door soortgenoten gebeten tot de dood … hadden we lang genoeg blijven kijken.

Het kan bijna niet anders dan dat hier beren moeten rondlopen want ze kunnen hier iedere dag hun buikje rond eten zonder er veel moeite te moeten voor doen. Overdag lopen er hier, voor de smaak van de schuchtere beren, veel te veel mensen rond maar ik ben ervan overtuigd dat de beren hier ’s morgens en ’s avonds een waar festijn voor zichzelf inrichten. Op de terugweg hebben we in dit verband een babbel met een groep Amerikanen. Eén van hen is in paniek omdat hij al zo diep in een bos is waar beren zitten. Hij is van Princeton, New Jersey en is dus een echte city boy. Hij denkt dat het feit dat ik berenspray bij heb automatisch betekent dat er beren zitten en weigert dus verder met zijn familie mee te stappen. Rare mannen, die Amerikanen zouden Asterix en Obelix zeggen, mocht Amerika al ontdekt zijn in hun tijd.

Na de wandeling heeft Gertrude een algemene wasbeurt (van onszelf maar vooral voor al onze kleren die we tot nu gedragen hebben) voorzien. Morgen begint alles weer met een verse lei en nu kunnen we gaan eten in Ray’s Lounge. We moeten wel nog ongeveer een uurtje wachten omdat het restaurant zo populair is. Gelukkig vinden we twee plaatsjes aan de bar waar we ook uit het volledige menu kunnen kiezen. Ondanks het feit dat ik al dagen lang zin in een lekker beefsteak heb bestel ik weer heilbot omdat die hier levend vers is en omdat mijn Poolse bar buur me zegt dat het recept met macadamia noten en rode curry ongelooflijk lekker is. Ooit kom ik nog wel eens aan beefsteak toe maar niet zo lang we aan het water zitten

Toch weer gelukkig met een dag zonder regen

Beste trouwe (en om mijn welzijn bekommerde) lezers,

ik kan jullie gerust stellen. Het was niet nodig het toiletpapier, overnacht, in de diepvries te bewaren. Alles is, zelfs zonder diepgevroren toiletpapier, nog in orde.

Nu jullie (en ik) gerustgesteld zijn kan overgegaan worden tot de orde van de dag, en de orde van de dag in Alaska begint met een weerbericht. Wanneer we om 7:30 de gordijnen een beetje opentrekken zien we totaal niets. De mist die gisteren al een beetje aanwezig was heeft zich nog verder uitgebreid. Hopelijk is dit een vergissing van de weermaker want de voorspellingen gaven voor vandaag volle zon. En inderdaad, wanneer we ons ontbijt naar binnen gewerkt hebben is de mist vervangen door een mooi zonnetje in een blauwe lucht. Ik denk dat de weermaker onder zijn voeten zal gekregen hebben.

Om 9 uur vertrekken we dan uit Homer, echter niet zonder eerst bij de lokale Subway langs te gaan (die weten we nu wonen en de man achter de toog loopt over van vriendelijkheid …. Not …). Het voordeel van tweemaal bij dezelfde Subway te gaan is dat de brave borst niet meer verwonderd is dat we geen extra ingrediënten bovenop de hesp en kaas nemen en ook de kelk van de sauzen aan ons voorbij laten gaan.

Onderweg op de Sterling Highway zien we een aantal mooie plaatsen die ons verplichten te stoppen om een fotootje te trekken. Aan de overkant van de Cook Inlet zien we een aantal stevig uit de kluiten gewassen bergen. Minstens twee ervan zijn nog steeds actieve vulkanen. Eén van die twee barstte in 2006 nog eens uit. Het is niet voor niets dat Alaska samen met de Aleuten naar het Westen en de Rockies naar het Zuiden deel uitmaakt van de Ring of Fire (niet van Johnny Cash maar van de tektonische platen). We stoppen nog een paar keer voor een fotootje van oa de vulkanen.

Ninilchik is een eerste echte tussenstop. Het is er onnoemelijk veel stiller dan een paar dagen geleden toen iedereen op zijn paas zondags naar de “biggest little fair of Alaska” kwam. Dat het rustig is betekent nog niet dat we het speciale orthodoxe kerkje met daarrond een orthodox kerkhof gemakkelijk vinden. De aanhouder wint echter en we vinden uiteindelijk het kerkje en het kerkhof. De deur is nog op slot maar plots verschijnt de orthodoxe priester op het toneel. We slaan een babbeltje met de sympathieke man over onderwerpen gaande van Sodoma & Gomorra, wokeness, religiositeit in de Verenigde Staten en Europa, de vulkanen aan de overkant van de Cook Inlet, enz. Na een tijdje moeten we de gesprekken afronden want we willen nog wat stappen deze namiddag.

Om 13:00 komen we aan in Moose Pass (waar we nog een pass noch een Moose ontwaren maar) waar we wel een goed bankje in een klein parkje vinden dat zich ideaal leent om onze Subway te verorberen. Na de inwendige mens versterkt te hebben zetten we koers naar Seward. We moeten echter voor Seward afslaan richting Exit Glacier. Deze gletsjer die deel uitmaakt van het Harding Icefield daalt tot ongeveer 150 meter boven de zeespiegel.

Onze plannen moeten echter in functie van de weersvoorspelling van morgen en de rest van de week omgegooid worden. Het oorspronkelijke plan was om ons vandaag te beperken tot een gemakkelijke en slechts 3.5 km korte tocht naar de voet van de Exit gletsjer. Morgen zouden we dan de lastige en 15 km lange tocht naar het Harding Icefield proberen. Het ziet er echter naar uit dat het morgen en de rest van de week vrij regelmatig gaat regenen dus besluiten we de aanpak te wijzigen. Vandaag gaan we de gemakkelijke tocht naar de Exit gletsjer combineren met het eerste derde van de Harding Icefield tocht (we hebben de tijd niet om vandaag meer te doen), Morgen nemen we dan zoals het komt en overmorgen hebben we een boottocht in de Kenai fjords al maanden geleden geboekt. Wat daarna gebeurt zien we wel maar we denken op die manier, rekening houdend met de weersomstandigheden, het meeste uit ons verblijf in Seward te halen.

De tocht (of toch al zeker het stuk dat wij doen) is niet van de poes. Het gaat natuurlijk stevig bergop, dat hadden we verwacht. Maar grote stukken van het pad bestaan uit, van rotsblokken aangelegde (zeer onregelmatige), trappen. Dat valt echt niet mee voor de muilezel van dienst. We besluiten dan ook dat het op het uitzichtpunt van Marmot Meadows welletjes geweest is. We hebben dan 500 van de, in het totaal, 1100 hoogtemeters overwonnen maar hebben op dat moment niet meer de tijd … noch de moed om er nog eens ongeveer 300 hoogtemeters bij te lappen. Dan zouden we het “Top of the Cliffs” uitzichtpunt bereiken maar een mens moet realist zijn en kunnen bepalen wat haalbaar is en wat niet. Op de terugweg doen we dus zoals gezegd het gemakkelijke Exit Glacier pad waardoor we rond 6 uur terug aan de auto zijn om de laatste paar kilometer naar Seward te rijden.

De douche onmiddellijk na het inchecken doet wonderen en daarna gaan we zonder verder tijdverlies naar de Apollo, een restaurant in “the business district” van Seward dat ons aangeraden wordt door de receptioniste van ons motel. Een frisse lokaal gebrouwen IPA, een Pinot Gris van Oregon en een seafood pasta later zijn alle wonderen die nog nodig waren om ons gelukkig te maken gebeurd en kunnen we ons toeleggen op een deugddoende nachtrust.

Slaapwel

Ik heb vannacht zeer goed geslapen. Zo goed zelfs dat ik niet gehoord heb dat Gertrude opgestaan is, waarmee al gezegd is dat zij minder goed geslapen heeft. Volgens mij zou een goede pint of glas wijn daar veel bij helpen maar dat is slechts een persoonlijke mening. Mijn eerste impressie van de nieuwe dag is vrij positief. Het licht dat door de spleetjes van de gordijnen komt, lijkt vrij helder. Die impressie wordt bevestigd als ik wat later (en al heel wat wakkerder) naar buiten piep. De wolken lijken deze morgen erg hoog te zitten en alles ligt er poederdroog bij. Veel beter kan men hier niet verwachten, denk ik.

Na het ontbijt dat noch Gertrude, noch ik helemaal kunnen opeten maken we ons klaar en besluiten we, voor vanmiddag, een belegd broodje te gaan kopen in de Subway die we gisteren bij ons bezoek aan de “historic city” gezien hebben. We bestellen “one foot” brood met sla, tomaat, hesp en kaas. De brave borst die ons bedient is stomverbaasd dat we niet nog minstens 3 andere ingrediënten willen en is al helemaal van slag als we zeggen dat we geen saus op ons broodje willen. Rare jongens, die Europeanen, denkt hij in navolging van Asterix en Obelix.

Nu zijn we klaar om naar Mako’s (de watertaxi maatschappij) te gaan. Vandaag staat een tocht(je) “into the wild(je)” vanuit Homer gepland. Het is de bedoeling dat we eerst met de watertaxi van Homer naar Glaciar Spit varen, daar afgezet worden en op eigen kracht tot aan de Saddle trailhead stappen om daar weer opgepikt te worden door de watertaxi voor de terugtocht. Terwijl we op kapitein Curtis wachten, worden we geamuseerd door een zeeotter. Dit zijn flink uit de kluiten gewassen otters, de grootte van een kleine zeehond. Ze blijken uitstekende “op de rug drijvers” te zijn want ze doen het de hele tijd terwijl ze met hun voorste pootjes continu hun gezicht lijken te wassen.

Kapitein Curtis is meer dan een “chauffeur” van een watertaxi. Hij blijkt ook een natuurgids te zijn. Hij toont ons onderweg een kolonie van 15000 Common Murres (in onze contreien beter gekend als kortbekzeekoeten of dikbekzeekoeten … niet te verwarren met de diknekzeekoeten). De claim to fame van die murres is dat ze tot 100 ft diep vis kunnen gaan vangen. Straf voor een vogel die ook nog kan vliegen. Verder toont hij ons een puffin (een soort pinguïn die nog kan vliegen en de kop van een papegaai heeft). Tot slot toont Curtis ons een bald eagle (= Amerikaanse zeearend) die als brunch / lunch een zalm aan het verorberen is. Verder natuuronderwijs kan jammer genoeg niet omdat de valbrug van de boot moet neergelaten worden (een beetje zoals ze dat meer dan 80 jaar geleden in Normandië deden) zodat we aan onze tocht kunnen beginnen. Qua weer hebben we niet te klagen. Er staat een steeds sterker wordend zonnetje dat mij uiteindelijk verplicht mijn pet op te zetten om mijn voorhoofd te beschermen.

Aan de trailhead moeten we onze naam invullen en staan verschillende waarschuwingsborden dat we “bear country” betreden. Er staat ook uitgelegd hoe de bodylanguage van een beer te interpreteren maar we moeten bekennen dat het allemaal niet 100% duidelijk is. Enfin, we hebben de bear spray in aanslag mochten we de body language toch niet absoluut correct interpreteren. De eerste kilometer van onze tocht zien we veel uitwerpselen van beren. Volgens mij zijn er duidelijk meerdere beren in het spel. Eén lijkt wat diarree te hebben (misschien hadden we voor hem een stripje Immodium moeten meebrengen als teken van onze goede trouw) terwijl een andere wat harder moeten persen heeft om al dat stro uit zijn uitgang te krijgen. Misschien is die wel een overtuigde vegetariër … wat ons goed zou uitkomen. We hopen alvast dat hij zijn beergenoten op korte termijn tot vegetarisme kan bekeren. Mocht dit niet lukken dan heb ik nog een troefkaart. Ik denk te weten dat beren geen muilezels aanvallen en als dat zo is dan ben ik safe. Naast de rugzak (die zo stilaan de plaats geworden is voor alles waar we niet direct van weten waar we het best kunnen laten) hangt nu ook al de berenspray en mijn fototoestel aan mijn nek.

De wandeling zelf is vrij makkelijk en alleen bemoeilijkt door de vele boomwortels en de keien waarmee het pad bezaaid is. Na een tijdje zien we geen droppings meer wat me op het idee brengt dat we hier waarschijnlijk met coastal bears te maken hebben (zoals gisteren) die hun dagelijkse portie vis uit de riviermondingen en de oceaan halen. Er is voor hen derhalve geen enkele reden om meer dan één kilometer van hun voedselbron weg te gaan.

Om 14:15 komen we aan bij Glacier Lake en jammer genoeg is het weer beginnen miezeren … niet genoeg om nat te worden maar wel genoeg om het fris te krijgen, zeker als men er het briesje dat van over de gletsjer komt moet bijnemen. Wat een verschil met een halfuur geleden toen ik me nog genoopt voelde de bovenkant van mijn voorhoofd met zonnecrème in te wrijven. De gletsjers die in het meer uitmonden zouden veel fotogenieker zijn met wat zon maar dat zal voor een andere keer zijn. We blijven dan ook niet lang talmen en trekken, na het verorberen van een halve voet brood met beleg, over de “saddle” ( = de eindmorene) richting Saddle trailhead waar de watertaxi ons om 5:00 PM zal komen ophalen. In gedachten verzonken probeer ik het woord te vinden dat het best deze “Into the Wild van de Aldi” beschrijft en ik kom op “ongerept” uit. Binnen twee minuten na mijn stilzwijgende conclusie vraagt Gertrude totaal uit het niets “Hoe ongerept is de natuur hier?”. Telepathie zal dus wel bestaan, zeker tussen mensen die 45 jaar getrouwd zijn … en al zeker als ze met elkaar getrouwd zijn.

We komen rond 4 uur aan bij de oppikplaats en moeten dus een uur wachten want iedere boot die hier aanlegt heeft zijn eigen passagierslijst. Gelukkig is het zonnetje weer komen opzetten en hebben we twee goede zitstenen gevonden. Onderweg naar Homer is het weer weer anders. We komen nu langzamerhand in dikke mist. Die maakt alles vochtig en kil. Een goede warme douche zal dan ook deugd doen en daarna gaan we eten bij Captain Pattie’s Fish House. Gertrude beslist een lekker stuk heilbot te nemen en ik neem mosselen . Die zijn erg lekker maar wel stevig gekruid met curry in kokosmelk en pepperoncini schilfers. Dit brengt de mosselen niet op het zweet, neusloop en rode uitslag niveau van Singaporese Laksa of chili krab of Indische curry vindaloo (die spelen in de Champions League) maar deze mosselen spelen toch ook in de Europe League of Conference League. Misschien zou ik voor morgen vroeg toch best wat WC papier in de diepvries leggen. Enfin, we zullen het morgen weten. Ondertussen gaan we nu slapen.

Slaapwel